Κατερίνα Δήμτσα

  Είδα το “Λάλκα ” πρώτη φορά από τον τοίχο μιας φίλης στο φέισμπουκ, χωρίς να γνωρίζω ότι πρόκειται για ταινία μικρού μήκους που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο   του  project ENTER , το οποίο σαφώς, αποτελεί μια εξαιρετική πρωτοβουλία του Ιδρύματος Ωνάση. Μέσα από αυτό, η Στέγη και το Onassis USA δίνουν 120 ώρες σε καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο, ώστε να δημιουργήσουν μέσα στο σπίτι τους μια σειρά από νέα πρωτότυπα έργα τέχνης που θα δώσουν φωνή στο σήμερα. Αυτή η πρώτη θέαση ήταν αρκετή να με κάνει να μονολογώ “τι ακριβώς είδα ;”. Μια- δύο μέρες μετά, έμαθα για το συγκεκριμένο πρότζεκτ και όποτε σκεφτόμουνα το ταινιάκι, συνοδευόταν στο κεφάλι μου από μια φωτεινή επιγραφή “ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ”. Το ύφος μου πλέον;   Και πάλι,  ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΔΑ; Το “Λαλκα” είναι απλά μια αφορμή κι ας μη σταθούμε αποκλειστικά σε αυτό. Ας μιλήσουμε για τα καλλιτεχνήματα που υπηρετώντας απροκάλυπτα το δόγμα τέχνη για την τέχνη, απευθύνονται ελιτιστικά σε κάποιους δήθεν εκλεκτούς δέκτες κι εί...

  Σήμερα  ξύπνησα με μια άκρατη θετικότητα. Στις ζωές μας, υπάρχει ένας μεγάλος κύκλος, είναι ο κύκλος των γνωστών μας φυσιογνωμιών, των γνώριμων προσώπων. Ενας μικρότερος κύκλος που θα ονομάζαμε παρέα, έναν ακόμα πιο μικρό κύκλο φτιάχνουν οι φίλοι μας και τελικά, το πιο μικρούτσικο κυκλάκι αποτελεί η οικογένειά μας. Σε κάποια σημεία τα δύο αυτά τελευταία κυκλάκια τέμνονται.  K ι εκεί είναι που κατοικούν όσοι εγώ ονομάζω φαμίλια. Η περιοχή της φαμίλιας μου, είναι λιβάδι καταπράσινο, είναι καταφύγιο.  Οταν βρίσκομαι εκεί  τα δάκρυα δεν πνίγουν, τα όμορφα δεν πεθαίνουν.  E κεί, ζει και βασιλεύει το νοιάξιμο. Είναι υπέροχο πράγμα το νοιάξιμο. Το μκροσκοπικό αυτό ουσιαστικό κρύβει μέσα του μια υπέρογκη ποσότητα τρυφεράδας, γέλια γάργαρα και κλάματα ανόθευτα από ντροπές, αγκαλιάζει ανασφάλειες και μαλώματα και δύσκολες στιγμές. Κι είναι το φάρμακό μας, αυτό που μας κάνει να αντέξουμε, αυτό που θέτοντας ένα φίλτρο στα μάτια μας κάνει τις γκρίζες πολυκατοικίες του...

  Αν και η μόδα θεωρείται από πολλούς μορφή τέχνης, η αντίστοιχη βιομηχανία είναι προβληματική. Οχι μόνο αποτελεί μια από τις τέσσερις πιο ρυπαντικές βιομηχανίες, αλλά διατρέχεται από ηθικά προβλήματα που εγείρονται αναφορικά με το πώς οι εταιρείες αντιμετωπίζουν το εργατικό τους δυναμικό, τους μισθούς, την ανασφάλιστη εργασία, αλλά και ζητήματα κοινωνικά όπως η προώθηση προτύπων ρατσισμού, χοντροφοβίας ή μισογυνισμού. Για την ώρα ας εστιάσουμε στα φεμινιστικά Tshirt, σε μπλουζάκια δηλαδή που φέρουν μια στάμπα με φεμινιστικό μήνυμα, κι εμείς σαν καλοί καταναλωτές τα αγοράζουμε νομίζοντας πως έτσι όντως κουβαλάμε πάνω μας την επαναστατικότητα. Η ακμή της δημοφιλίας τους έλαβε χώρα το 2007, όταν ο οίκος Dior λάνσαρε το 710 δολαρίων “We should all be feminists” μπλουζάκι. Πολλά πρόσωπα της επικαιρότητας ακολούθησαν το trend κι έτσι οι fast fashion εταιρείες, αρπάζοντας την ευκαιρία για κέρδος, έσπευσαν να το ανάγουν σε τάση και να το πουλήσουν στην ευρεία...

  Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που αντιμετωπίζουν πολλές γυναίκες καθώς προσπαθούν για να βελτιώσουν την αυτο-εικόνα τους και να θεραπεύσουν τη σχέση με το σώμα τους είναι η κριτική και η απόρριψη που φοβούνται   οτ ι ενδεχομένως λάβουν   από τους συντρόφους τους. Αυτό φαίνεται να ισχύει ιδιαίτερα για τις γυναίκες σε ετεροφυλόφιλες σχέσεις που έχουν μεγαλώσει μαθαίνοντας να παρατηρούν το σώμα τους μέσα από την ανδρική σεξουαλική προοπτική. Όταν οι γυναίκες αντικειμενοποιούνται κι αξιολογούνται κυρίως ως “αξιοθέατα”, ενώ οπτικά ή σωματικά θεωρούνται ένα ελεύθερο πεδίο σχολιασμού για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και μεταξύ των ανθρώπων γύρω, δεν είναι μόνο οι άνδρες που μαθαίνουν να βλέπουν τις γυναίκες ως απλά σωματικά μέλη και να κρίνουν αυτά τα μέλη σύμφωνα με προσεκτικά καθορισμένα πρότυπα – και οι ίδιες οι γυναίκες πέφτουν στην ίδια παγίδα. Αντικειμενοποίηση, αυτο-αντικειμενοποίηση και τα προβλήματα που φυτρώνουν. Η σεξουαλική αντικειμενοποίηση είναι η μείωση ενός ...

  Ντισκλέιμερ: 1. Απώτερος στόχος του κειμένου είναι να μην υπάρχει ιδιαίτερος στόχος.Ακολουθεί τον άξονα αποδοχής σκέψεων και συναισθημάτων που με την Ξίου ονομάσαμε 3Ε: Εξέγερση, Εκμηδένιση, Εξιλέωση. 2. Οι πανταχού αλλεργικοί στα εκτενή κείμενα, μη μου ζητάτε τα ρέστα μετά, προειδοποιώ, πιθανώς θα σας ξενίσουν οι μεγάλες περίοδοι και η χαλαρή συνεκτικότητα. Αν με αντέχετε όπως όταν συζητάω κατά νυχτερινή μπυροποσία, συνεχίστε. Αν πάλι αυτή η εκδοχή μου ωθεί το κεφάλι σας σε μια παλινδρομική κίνηση αποδοκιμασίας, το Χ βρίσκεται πάνω δεξιά.   Τις προάλλες βγήκα, φορώντας το μπλουζάκι με την κλασική στάμπα του Τσε Γκεβάρα και ο συνομιλητής μου, με το βλέμμα μαγνητισμένο στη μπλούζα μου, διέκοψε τη συζήτηση μας, μονολογώντας πικρά “Α ρε Τσε”. Κι ήταν αυτή η κουβέντα που ρούφηξε όλη την καλοκαιρινή μου διάθεση, όλα τα “ summertime and the livin’ is easy”  και τα τοιαύτα, και μ’άφησε με μια μεγάλη θλίψη, που χωρίς να το καταλάβω άρχισε να τρέχει σε παχουλές σταγόνες από τα μ...

  *Το ψευδώνυμό του θα γράφεται με ελληνικούς χαρακτήρες γιατί ειλικρινά το επίσημο με λατινικούς πολύ γρίφος στην ανάγνωση ρε παιδιά και ειλικρινά δεν μπορώ να γράφω κάτι που δεν διαβάζεται αυτόματα απ’τον εγκέφαλό μου.Ναι; Ναι. Πάμε τώρα * Είχα πολλά να γράψω. Αλλά συνειδητά το απέφευγα. Εν τέλει δεν άντεξα, του τα είχα μαζεμένα βλέπετε. Είχα πολλά να γράψω. Από την στιγμή που είδα την αναδημοσίευση του πρώτου στόρι, πριν καν βάλει τις υπόλοιπες σάλτσες. Βασικά πριν κάνει καν το περιβόητο αστειάκι. Είχα πολλά να γράψω. Από τότε που ο Μάικιους δεν χρειαζόταν να γίνει απελπιστικά, θλιβερά γραφικός για να πουλήσει, από τότε που βρισκόταν στην “καλή του εποχή”. Η οποία καλή του εποχή ήταν ένα κράμα ρατσιστικών, μισογύνικων, ομοφοβικών, χοντροφοβικών, άκομψων αστείων, πασπαλισμένων με μπόλικη αμερικανίλα. Μέχρι τώρα απέρριπτα το χιούμορ του, όχι γιατί δεν επιθυμώ να γελώ, ούτε γιατί είμαι μη μου άπτου στο θέμα της πλάκας και του (αυτο)σαρκασμού. Τα απέρριπτα, απλούστατα γιατί πιστεύω ...