Γράμμα, αυτοκαταστρεφόμενο σε 5" (;)
Γλυκέ οκτάχρονε εαυτέ μου, πρώτη φορά γράφω θέτοντας επισήμως, με γραπτή προσφώνηση, ως παραλήπτη εσένα. Μα νιώθω πως ένα σωρό, αν όχι όλα, τα εξομολογητικά κείμενα που γράφω – κάποια από τα οποία αφήνω στο φβ ως… μέλλοντα αυτοκαταστρεφόμενα- είναι για σένα, σου απευθύνονται αυστηρώς κι απολύτως προσωπικά, με αυτή την αυστηρή αποκλειστικότητα που κρατάμε μόνο από τον εαυτό μας για τον εαυτό μας. Είπα να σου το αναφέρω και ρητά τώρα, που κάπως έμαθα να σε σφίγγω από το χέρι και να σου κλείνω το μάτι πού και πού. Ανοιξα μια μπύρα πάραπολάπαγωμένη όσο περιμένω να μαγειρευτεί το φαγητό μου. Σήμερα ήταν μια μέρα κενή. Tabula rasa. Λευκός καμβάς να τον χρωματίσω όπως θέλω. Τόσον καιρό ευχόμουν μια μέρα χωρίς καμία υποχρέωση, με ρεπό κι από τις δύο δουλειές, που να μπορώ να τη δομήσω όπως αποκλειστικά εγώ επιθυμώ . Που να μπορώ να σουλατσάρω από το κρεβάτι στον καναπέ και τούμπαλιν. Μα ξέρεις π ώ ς μου φαίνεται τώρα που αυτή η πολυπόθητη μέρα φτάνει στο δείλι της; Σα να κοιτούσα το λευκ...