Κατερίνα Δήμτσα

  Οι φίλοι μου [εμένα οι φίλοι μου] μού κάνουν δώρο λουλούδια κι αγκαλιές κι άσσους κρυμμένους στα μανίκια μου δωρίζουν συνειδητοποιήσεις "άσε μας σε ξέρουμε σαν τις παλάμες μας" Οι φίλοι μου.  Περπατάνε στάζουνε χρώματα κουρνιάζουν στο στέρνο μου κάνουν κούνια στη χούφτα μου. Μας ξεφεύγει η λέξη οικογένεια. Οι φίλοι μου. Όταν με ξεσκίζω  μου κρατάνε το αριστερό χέρι ενόσω εγώ με το δεξί κάνω μια τομή από τις ρίζες των μαλλιών μου ως τα δάχτυλα των ποδιών μου ύστερα  βγάζω τη καρδιά μου έξω και τη φιλάνε. Αυτοί. Οι φίλοι μου. Οι δικοί μου. Οχι, όχι λάθος, μέγα λάθος. Το σωστό είναι εγώ, η φίλη τους, η δική τους.

  Πώς είναι να ζεις σε μια χώρα ποτισμένη με το αίμα αθώων; —  σαν μια κραυγή και την ηχώ μιας γιορτής που τελείωσε το ‘08 με ένα πυροβολισμό. Μια σφαίρα διέκοψε τη βίαιη ακολουθία εκείνων των ίδιων ημερών. Κάθε φορά, δίπλα από το όνομα του Αλέξη, βάζουμε και το πρόσημο της ηλικίας. Πλεονασμός. Άνθρωπος δολοφονημένος από (αμετανόητο) μπάτσο. Τελεία. Ήταν η στιγμή που η μετατόπιση έγινε αρκετά ισχυρή ώστε να φέρει τον κόσμο ανάποδα. Η ταυτόχρονη σκέψη: "Αυτό ήταν, ούτε ένα βήμα παραπάνω, όλα πρέπει να αλλάξουν και θα τα αλλάξουμε! ". Αν κάτι μας φοβίζει είναι η επιστροφή στην ομαλότητα. Επειδή στα κατεστραμμένα και λεηλατημένα δρομάκια των πόλεων μας, βλέπουμε όχι μόνο τα προφανή αποτελέσματα της οργής μας, αλλά και τη δυνατότητα να αρχίσουμε να ζούμε.  Ας σας πω κι εγώ μια ιστορία για τη σημερινή μέρα. Την 6η Δεκέμβρη του 2008, δεν μπορώ να βάλω τον εαυτό μου στο πλάνο, το βράδυ της δολοφονίας του Αλέξη ήμουν κάπου έντεκα χρονών και ο δικός μου μικρόκοσμος ως πα...

  Μπήκα στον ηλεκτρικό κι είχε πάρει να σουρουπώνει, νεκρή από την κούραση,σαν ένα σακί από οστά και δέρμα. Ένας τύπος με κιθάρα διέσχισε το βαγόνι τραγουδώντας το "Παράτα τα" και ξύπνησε το σακί από το λήθαργό του, κατάφερε να το κάνει να νιώσει πάλι άνθρωπος. Και βούρκωσα κάπως με το τραγούδι και το παιδάκι της θέσης απέναντι με ζύγιζε με τα μάτια του, ύστερα μου' δωσε μια καραμέλα φράουλα ρωτώντας με πού χτύπησα και κλαίω. Έξω  από τον κόσμο των μικρών γεγονότων της δικής μου καθημερινότητας, συμβαίνει η μεγάλη πραγματικότητα, μας χαστουκίζει μ'αποδείξεις ότι η χούντα δεν πέθανε το '73, ο σπόρος της αστυνομικής βίας και της αυθαιρεσίας των πολιτικάντιδων δεν ξεριζώθηκε και πετά ξανά βλαστούς τώρα που οι συγκυρίες ξαναέκαναν τον τόπο εύφορο. Χθες ο εγκλεισμός των φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ με το στρατό των μπατσικών απ' όξω, ο θόρυβος απ' τις κρότου-λάμψης, ο ήχος των γκλομπ και των πλαστικών τους ασπίδων πάνω σε σώματα και να λες: τώρα  θ'ακουστεί  απο μέσ...

  Πόσο θα ήθελα να σε είχα εδώ μαζί μου. Να βγούμε τη βόλτα μας ,να πίνουμε τον καφέ μας και να τα λέμε όλα με λόγια και χειρονομίες. Επειδή αυτό είναι τελείως αδύνατο, σου γράφω, αν και βρίσκομαι σε μια φάση που δεν μπορώ να γράψω όσο κι αν ακούγεται περίεργο. Περνάω μια περίοδο παράξενη και πολύ γοητευτική όπως όλα τα παράξενα και ακατανόητα πράγματα. Δεν είμαι λυπημένη, καθόλου. Μόνο λιγάκι μελαγχολική εν όψει της αναμονής του καλοκαιριού που τόσο γρήγορα και ορμητικά πλησιάζει. Σκέφτομαι πόσο γρήγορα πέρασε ο φετινός χειμώνας  --αλήθεια πόσο κράτησε; Εμένα τη χρονιά αυτή μου κράτησε λίγο -- κάνω απολογισμούς και υπολογισμούς, νοσταλγώ, χαίρομαι, θυμάμαι και υπάρχω. Το κακό με τους ανθρώπους που ενθουσιάζονται εύκολα, είναι πως εξίσου εύκολα απογοητεύονται και θλίβονται με μια ακατανόητη σε τρίτους ευαισθησία, αρκετά παράλογη και δραματική. Και εξίσου χαοτικοί είναι με τη χαρά τους, τη βιώνουν στο έπακρο σαν να μην υπάρχει άλλο συναίσθημα και σαν να είναι μια κατάσταση...

  Αυτό το κείμενο δεν είναι ούτε το πλέον καλογραμμένο, ούτε προσεγμένο, πολύ απλά γιατί δεν με ενδιέφερε να είναι. Είναι όμως αυθεντικό και αληθινό. Και σε τέτοιου είδους σκέψεις,καθώς μετουσιώνονται σε γραμμές δε χωράνε ούτε πατροναρίσματα ούτε καλλωπισμοί.* Η ευαισθητοποίηση για τις διατροφικές διαταραχές, όλοι οι υποτιθέμενοι αγώνες που προμοτάρονται από εκείνους που δημιούργησαν μια βιομηχανία κρέατος για τη γυναικεία φύση και την πουλάνε ως αντικείμενο  σε κάθε μορφή της, αυτοί οι αγώνες είναι κούφιοι. Τα στερεότυπα εξακολουθούν να υπάρχουν και είναι σκληρά ,πιο τραχιά από ποτέ. Το γυναικείο σώμα παραμένει ένα πεδίο μάχης. Ζυγαριά :Αυτή η μάστιγα. Και δεν το λέω χιουμοριστικά. Για πολλούς ένα στάτους με θέμα το ζύγισμα, ένα αστείο για τα κιλά είναι απλά αυτό: Ένα αστείο. Αυτούς τους ανθρώπους τους χαίρομαι ,τους εκτιμώ και κάτι ακόμα μεγαλύτερο: Τους θαυμάζω. Γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά, η πλευρά που τρέμει να ανέβει στη ζυγαριά και που μεταφράζει την πραγματικότητά ...

  Δευτέρα 27.03.2017,βράδυ Περού-Βολιβία- Αμαζονία, 17 μέρες. Το επαναλαμβάνω συνεχώς στο μυαλό μου. Πήγες Κατερίνα. Πρέπει να το χωνέψεις... Η υλική σου υπόσταση έχει γυρίσει Αθήνα με βαριά καρδιά και προσπαθεί να συμμαζέψει το μυαλό και την ψυχή σου που έχουν μείνει λίγο πίσω και λίγο μακριά, στην άλλη πλευρά του κόσμου, κάτω από τον Ισημερινό, να σεργιανάνε στη μαγεία του Κούσκο, να κοιτάνε τη πολυχρωμία της Λα Παζ και να αισθάνονται την ενέργεια των Ίνκας. Ενώ λοιπόν το σώμα σου δεν έχει καμία διάθεση να μιλήσει ,να ακούσει ,ούτε καν να περπατήσει, τρέχεις εκείνο το μαραθώνιο ερωτήσεων: Πώς πέρασες, πού πήγες, πώς ήταν η χώρα, οι άνθρωποι, τι κάνατε…; Κι εγώ στέκομαι σαν το βλάκα αποχαυνωμένη να ακούω αυτόν το βομβαρδισμό ερωτήσεων και συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σε θέση να απαντήσω. Έλειπα 17 μέρες και βίωσα αυτή την εμπειρία στο έπακρο αλλά όσον αφορά την περιγραφή της…nada. Ίσως επειδή το μέσα της Κατερίνας ακόμα ταξιδεύει. Και αυτό το ταξίδι μόνο με την ψυχή, το μυαλό και τ...

  Τι συναίσθημα κι αυτό να κάθεσαι σε μια μπάρα κάτω από το πορτοκαλίζον φως να παρατηρείς το είδωλό σου στον απέναντι καθρέφτη -ποιος είσαι 'συ; - τα πρόσωπα που αγαπάς, δίπλα σου να χορεύουν να κουνάνε έντονα τα χέρια τους όπως μιλούν κι η μουσική να τιτιβίζει Κι εκείνο το καλοκαίρι που δεν πήγαμε διακοπές γιατί δεν βγαίνανε οι άδειες δεν βγαίνανε τα λεφτά δεν έβγαιναν και οι φίλοι σωστά στο μέτρημα Εκείνο το αυτοκίνητο που παρατημένο στο απέναντι στενό μουδιασμένο από τα χορτάρια στις ζάντες σε κοίτα με λύπηση Το όμορφο φλερτ που δεν έγινε λόγω ηττοπάθειας το μεθύσι που γράφτηκε στα πρακτικά ως άθλιο κούφιο χανγκοβερ το αστείο που δεν ανέβλυσε αυθόρμητα υπό το φόβο του σηκωμένου φρυδιού της ομήγυρης Ο πόνος του "μην κλάψεις" πίσω από το μάτι -κλαις- το τραγούδι που σε συγκινούσε αλλά πλέον πέρασε και δεν ακούμπησε -δεν κλαις- Τα ωχ που είναι στοιβαγμένα δίπλα από τον σωρό των λογαριασμών ή μπλεγμένα κάτω απ' το μαξιλάρι.

  Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα κορίτσι. Κι έλαχε στο κορίτσι – όσο μοιρολατρικό κι αν ακούγεται αυτό- μια ζωή γλυκιά μα συνάμα κάμποσες φορές ασήκωτη. Του ‘τυχε να ζει και σε έναν κόσμο γοητευτικό και μυστηριώδη, μα παράλληλα βάρβαρο κι αιμοσταγή. Κι ερχόντουσαν μέρες που όλα έμοιαζαν εξουθενωτικά, πνιγηρά, ακατόρθωτα και η σκοτεινιά πέρα από τον έξω κόσμο, και τον εντός μικρόκοσμό της κατακτούσε και ξεθύμαινε η αισιοδοξία και σουρούπωνε ο ιδεαλισμός. Κι έκλεινε τότε τα παντζούρια το κορίτσι, κοιτάζοντάς τα που έχασκαν κατεβασμένα, μονολογούσε “αυτά τα παντζούρια δε θα ξανασηκωθούν ποτέ”. Και το πίστευε, αληθινά το πίστευε σας λέω. Εκείνες τις φορές, το κορίτσι, μη έχοντας άλλο τρόπο να υπάρξει, έκλεινε τα μάτια και σκεφτόταν πως βρίσκεται κάτω από έναν πελώριο καταρράκτη ( παρ’ όλο που κάτω από καταρράκτη δεν είχε σταθεί ποτέ) και τα νερά του κυλούν στο κεφάλι και λούζουν τα μαλλιά της,χαϊδεύουν το σώμα της, ξεπλένουν κάθε σπιθαμή της μαυρίλας. Τρελή σκέψη; Τι να γίνει, ήταν θέ...

  Επιστρέφω από τη λαϊκή , προτιμώντας να διασχίσω τα στενάκια κι όχι κεντρικούς δρόμους, καθώς σέρνω ένα πελώριο καρότσι φίσκα σε φρούτα και λαχανικά, το οποίο δεν μπορώ να ανεβοκατεβάζω σε κάθε πεζοδρόμιο, επομένως προτιμώ το ισιάδι της ασφάλτου. Γι’ αυτό άλλωστε και πηγαίνω από τα στενάκια, ώστε να μην “ενοχλώ” τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Κρατήστε το αυτό. Όπως προχωράω λοιπόν φορτωμένη, μέρα μεσημέρι τώρα, καταλαβαίνω ότι έρχεται από πίσω μου αμάξι, οπότε προσπαθώ να βρω κάποιο κενό σημείο ανάμεσα στα παρακαρισμένα οχήματα, να χωθώ ώσπου να περάσει κι ύστερα να συνεχίσω, αλλά δεν υπάρχει ο παραμικρός χώρος. Όση ώρα ψάχνω εγώ, αντιλαμβάνομαι οτι το αμάξι, κόβει ταχύτητα καθώς φτάνει κοντά μου και αρχίζει να πηγαίνει με ταχύτητα συμβατή με το δικό μου βήμα. Σκέφτομαι “οκ,κόβει γιατί δε χωράει ο άνθρωπος”(το όχημα βλέπω πως ήταν όντως γκουμούτσα), οπότε σταματάω κολλώντας όσο πιο πολύ μπορώ στα παρακαρισμένα, να περάσει να τελειώνουμε. Και δεν περνάει. Αντιθέτως φρενάρει κι ε...

  Φέτος τον Ιούλιο είχα την χαρά να (συν)εργαστώ με προέφηβες κι έφηβες κοπέλες, 14 -16 ετών. Ήταν για μένα “τα λουλούδια” μου και ήμουν η “κυρία Κατερίνα” τους. Αναπτύχθηκε λοιπόν μια σχέση αλληλεπίδρασης με μπόλικες στιγμές συζητήσεων κι όλο αυτό μάλιστα σε ένα πλαίσιο προγράμματος που δεν προλαβαίναμε ούτε να βήξουμε. Πράγμα που σημαίνει πως πολύ περισσότερο από όσο περίμενα τα παιδιά είχαν ανάγκη να μιλήσουν κι ειδικότερα να μιλήσουν άφιλτρα, αισθανόμενα ασφάλεια. Τα Λουλούδια μου ήταν όλες πάνω- κάτω έντονα εξωστρεφείς, ορεξάτες, επικοινωνιακές, μέσα σ’ όλα. Κι όμως δεν φαντάζεστε πόσες ανασφάλειες μετρούσε η κάθεμιά τους λόγω διαφόρων σχολίων που έχει ακούσει περιστασιακά ή πόσα περιστατικά bullying μετρούσαν στο σύνολό τους. Δεν φαντάζεστε πόσα δάκρυα τρέξανε απλά στην ανάμνηση κάποιας από τις καταστάσεις αυτές. Τι θέλω να πω με αυτό: Ευτυχώς σχετικά με το bullying τα βήματά μας ως κοινωνία είναι σταθερά, σημαντικά υπολογίσιμα κι η ευαισθητοποίησή μας ισχυρή κι ειλ...

  Τα δακράκια όταν είναι μικρά κατοικούν όλα μαζί στις κόγχες των βλεφάρων σου, εκεί κοιμούνται το ένα δίπλα στ’ άλλο κι όταν ξυπνούν, δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν παρά μόνον να αγναντεύουν τον κόσμο μέσα από την βιτρίνα του ματιού σου και να περιμένουν εναγωνίως πότε θα έρθει η στιγμή που θα μεγαλώσουν αρκετά κι από δακράκια θα γίνουν δάκρυα, στρογγυλά, τροφαντά, γεμάτα - επιτέλους να αφήσουν τη φωλιά των ματιών σου. Φαντάζομαι συχνά πως υπάρχει ένα κοντέρ πάνω από το κεφάλι μας, στο οποίο οι μονάδες μέτρησης είναι χρωματικές αποχρώσεις και ο δείκτης κινείται ανάλογα με το τι χρώμα έχουν οι στιγμές μας.Κι όταν αγγίζει κάποιες συγκεκριμένες αποχρώσεις, τις πιο έντονες, βαράει συναγερμός στα μάτια μας πως είναι η ώρα για τα ώριμα μεγαλωμένα δάκρυα μας να ξεμυτίσουν, να αφήσουν τη θέση τους κενή για να εκκολαφθούν νέες προνύμφες δακρύων. Ξέρεις οι άνθρωποι που κλαίνε δεν είναι πάντα (οι) λυπημένοι. “Κλαψιάρηδες”. Γούστο μας και καπέλο μας. Είδαμε και εσάς που το κοντέρ σας “πιάνει...

  -Κατερίνα;! -Α, γεια σου Σπαστικέ Αγχωτικέ Εαυτέ μου -Γιατί δε γράφεις Κατερίνα; -Ειμαι καλά, ευχαριστώ. -Ναι, γιατί δε γράφεις λέω; Πού είναι τα κυριακάτικα κείμενά σου Κατερίνα; Πού είναι παρατημένο το τετράδιο; Πού είναι το λάπτοπ σου; -Εεε το λάπτοπ μου είναι με τον Χριστούλη τώρα... -Οχι το παλιό λάπτοπ Κατερίνα, το καινούριο λέω, αυτό που κάθεται αραχτό τόσες μέρες στο ράφι. Αλλά βέβαια, πού να το θυμάσαι αυτό,σαμπως το χρησιμοποίησες και καθόλου από τότε που το παρέλαβες; Όχι, μόνο κάμποσο για να δουλέψεις, αλλά ούτε ένα κείμενο δεν το τάισες. Λοιπόν; Γιατί δε γράφεις Κατερίνα; Αυτός ο εσωτερικός διάλογος λαμβάνει χώρα στο κεφάλι μου εδώ και περίπου δύο μήνες. Δύο μήνες που θεωρούσα ότι περνάω στάδιο αγρανάπαυσης, αλλά μάλλον περνάω ένα στάδιο άρνησης μεταβολισμού της γύρω κατάστασης. Μιλώντας για τη Μεγάλη Πραγματικότητα, πεισματικά γυρνάω το κεφάλι από την άλλη όποτε η μπόχα της φτάνει στα ρουθούνια. Και δε θέλω να τα γράψω. Γιατί αν τα γράψω και μετουσιώθουν σε φθόγγο...

Θα ήθελα όποτε γράφω τη λέξη "αλληλεγγύη" από τα γράμματα της να φυτρώνουν δύο υπέρογκα χέρια, να χαϊδεύουν, να αγκαλιάζουν κάθε πονεμένο αυτού του κόσμου. [η τρυφεράδα θα (μας) σώζει]

  Ποίηση δε διαβάζουμε όλες τις ώρες. Ποίηση διαβάζουμε όταν το μέσα μας δεν είναι (απολύτως) σφαλιστό. Σήμερα, σε κενό χρόνο στη δουλειά, τι όρεξη που την είχα, έπιασα ποιήματα του Καρούζου. Κι είχε ένα φως πορτοκαλοκίτρινο, γλυκό κι ένα αεράκι ήρεμο, ακούγονταν και κάτι πουλάκια και το σώμα μου είχε απλώσει κάτω από τις χειμερινές αχτίδες Και τι ωραίες είναι αυτές οι μικρές ώρες τι ωραίο το μεσημεριανό φως τι ωραία η ηλιοφάνεια τον Φλεβάρη τι ωραία η ποίηση τι ωραία που σε κάνουν να νιώθεις όλα αυτά - σα να ξεμουδιάζεις σα να ψηλώνεις. [Οταν βγάζει ήλιο το χειμώνα, παθαίνω Τέχνη ]

  Κάποτε, ένα βράδυ, θέταμε με την Παρέα ψευτοδιλήμματα μεταξύ μας για να γελάσουμε, ένα δίλημμα εξ αυτών ήταν: να είσαι σε σχέση με έναν κλαρινογαμπρό ή με έναν φασαίο; Κι ενώ βιαστικά όλοι τείναμε προς τον φασαίο, σκεπτόμενοι πως θα έχουμε μια κοινή αφετηρία να μοιραστούμε πράγματα και η αλληλοκατανόηση θα ήταν απλούστερη, εν τέλει καταλήξαμε οτι άπαντες προτιμάμε το φαινομενικά εκ διαμέτρου αντίθετο κλαρίνο. Κι αυτό επειδή ο πρώτος, λόγω της φασαιϊκής του ιδιότητας μοιράζεται μαζί σου μια σαθρή κοινή βάση, αφού τα δικά σου ιερά πιστεύω δεν τα έχει όντως ψάξει και ενστερνιστεί, παρά τα έχει εκμεταλλευτεί μπακαλίστικα για να φουσκώσει το δικό του εγώ. Τούτο είναι στο λιγότερο εκνευριστικό και κάμποσο προσβλητικό. Αντίστοιχα θεωρώ θα έπρεπε να αισθάνονται και όσοι διακατέχονται από αίσθημα φιλοπατρίας απέναντι στους φασίστες. Όποτε φτάνει μια μέρα εθνικής επετείου, παρατηρώ στο κοντινό μου πολιτικό φάσμα μια αμηχανία , καθώς άτομα του δικού μας ιδεολογικού βελινεκούς, ούτε στο βωμό...