Των δακρύων.

 

Τα δακράκια όταν είναι μικρά κατοικούν όλα μαζί στις κόγχες των βλεφάρων σου, εκεί κοιμούνται το ένα δίπλα στ’ άλλο κι όταν ξυπνούν, δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν παρά μόνον να αγναντεύουν τον κόσμο μέσα από την βιτρίνα του ματιού σου και να περιμένουν εναγωνίως πότε θα έρθει η στιγμή που θα μεγαλώσουν αρκετά κι από δακράκια θα γίνουν δάκρυα, στρογγυλά, τροφαντά, γεμάτα - επιτέλους να αφήσουν τη φωλιά των ματιών σου.

Φαντάζομαι συχνά πως υπάρχει ένα κοντέρ πάνω από το κεφάλι μας, στο οποίο οι μονάδες μέτρησης είναι χρωματικές αποχρώσεις και ο δείκτης κινείται ανάλογα με το τι χρώμα έχουν οι στιγμές μας.Κι όταν αγγίζει κάποιες συγκεκριμένες αποχρώσεις, τις πιο έντονες, βαράει συναγερμός στα μάτια μας πως είναι η ώρα για τα ώριμα μεγαλωμένα δάκρυα μας να ξεμυτίσουν, να αφήσουν τη θέση τους κενή για να εκκολαφθούν νέες προνύμφες δακρύων.

Ξέρεις οι άνθρωποι που κλαίνε δεν είναι πάντα (οι) λυπημένοι. “Κλαψιάρηδες”. Γούστο μας και καπέλο μας. Είδαμε και εσάς που το κοντέρ σας “πιάνει” μόνο μπεζ. Είδαμε κι εσάς που όταν αφήσατε την εμβρυακή κατάσταση ξεχάσατε την ψυχή σας βγαίνοντας.