Κατερίνα Δήμτσα

  Πριν μέρες – μπορεί να κοντεύει και μήνας δεν ξέρω, ο καιρός εκτυλίσσεται μυστηριωδώς τελευταία- σουρούπωνε και ‘γω πότιζα τα λουλούδια, ο Λ. έχοντας ήδη πάρει την καθιερωμένη θέση του στο τραπεζάκι της βεράντας, – κλακ!- άνοιξε το μπουκάλι της μπύρας του, τι τον έπιασε ποιος ξέρει κι ανυποψίαστα γυρνάει και μου λέει : “ τότε που πρωτογνωριστήκαμε, μήπως ήμασταν καλύτεροι που δεν είχαμε βαρύνει τόσο ως άνθρωποι”; Δεν ήξερα τι να του απαντήσω κι είχα μείνει ενεή με το ποτιστήρι στο χέρι να εξακολουθεί να τρέχει νερό στη γλάστρα. Σκέφτομαι (νομίζω το έχω καταθέσει και γραπτώς) πόσες φορές στο ¨πώς είσαι” έχω απαντήσει πως νιώθω λες και κουβαλώ μέσα μου όλα τα βάρη του κόσμου. Κι ίσως αυτό εννοούσε κι ο Λ. με τούτη την εκ πρώτης όψεως περίεργη κουβέντα. Μετά έφυγε η συζήτηση κι είπαμε για την κρυφή ενοχή, που λείπαμε κι οι δύο το καλοκαίρι για δουλειά κι εδώ γινόντουσαν τα έκτροπα της βίας και της βαρβαρότητας – μιας βαρβαρότητας απτής, που σε γυροφέρνει ύπουλα και γαργαλάει τους ώμ...

  Τ ελευταία ακούω σχεδόν καθημερινά, και πέντε κι έξι φορές  ημερησίως , την  Άρια  του  Ν αντίρ από τους Αλιείς Μαργαριταριών του Μπιζέ. Νιώθω  ότι  αυτό το κομμάτι μου άρεσε από πάντα, από πάντα σου λέω, ακόμα και πριν το ακούσω πρώτη φορά. Κι   όταν  το πρωτοαγάπησα δεν το ‘βαζα συχνά ως μουσική υπόκρουση, δεν τολμούσα ·   δεν τολμούσα, με έκανε να αισθάνομαι ένα περίεργο “κάτι”. Το ονομάζω έτσι  αόριστα  ως “κάτι” καθώς, ακόμα και τώρα που σε φθόγγους το μέσα μου τακτοποιώ, δεν έχω  βρει  έναν τίτλο πιο σαφή, πιο ορθό περιγραφικά πιο προσδιοριστικό. Είναι απλά ένα “κάτι” , μεγάλο κι έντονο, που προσγειώνεται στην κοιλιά μου και μένει εκεί μέχρι να ακου σ τούν οι τελευταίες νότες.  Ύστερα  απογειώνεται κι αν το κομμάτι ξαναπαίξει από την αρχή κάνει γκελ κι επιστρέφει πίσω στ α σπλάχνα  μου. Κι οι άνθρωποι ξέρε ις  τείνουν να αποφεύγουν αυτ ά  τα “κάτι” που δεν μπορούν να περιγράψουν, γιατί...

Είναι ένα πακέτο χωρίς στοιχεία αποστολέα ή παραλήπτη, ξεχασμένο  θα χαρακτηριζόταν από εσάς με τα βιαστικά πόδια που κουρδισμένα τρέχουν , κείτεται στα κρύα πλακάκια του ταχυδρομείου Διασταυρώνεται καθημερινά με πλήθος κόσμου Οι περισσότεροι παραπονιούνται που χάσκει καταμεσής του καταστήματος, νευριάζουν, γκρινιάζουν, βρίζουν, μα κανείς δεν κάνει τον κόπο να το κουβαλήσει παραπέρα. Θα πονέσουν τα χέρια, θα σκονιστούν τα ρούχα και στο κάτω κάτω, κύριέ μου, αυτή είναι ευθύνη των υπαλλήλων. Οι υπάλληλοι είναι εξαιρετικοί στο πινγκ-πονγκ καθηκόντων, “ αυτό είναι αρμοδιότητα άλλου συναδέλφου”. Και παραμένει εκεί το πακέτο, ακλόνητο. Το σπρώχνουν ελαφρώς στην άκρη για να περάσουν ή το χτυπάνε όπως σέρνουν τα πέλματα στο δάπεδο Κάποιοι λίγοι κοντοστέκονται διερωτώμενοι “τι κάνει αυτό εδώ;” Αλλά πάει καιρός που το βλέπουν και πλέον δεν ασχολούνται. Δεν τους ξαφνιάζει Δεν τους κινεί την περιέργεια Το συνήθισαν Ισως κιόλας αν φύγει από εκεί εν τέλει να τους λείψει. Ισως κι άτυπα πια να θεω...

  Αγάπη μου, έβαλα πλυντήριο τα σεντόνια σήμερα, πρέπει να έρθεις να αφήσεις στα καθαρά τη μυρωδιά σου και τρίχες των μαλλιών σου Το πρωί άκουσα κάποιον περαστικό να αναθεματίζει την τύχη του και πέντε ανθρώπους να μιλάνε για τις βόλτες τους από το κακό στο χειρότερο. Τι λένε αγάπη μου; Δεν καταλαβαίνω τι μου λένε για τους στριμωγμένους επιβάτες στα λεωφορεία για τα παραμύθια μεγατόνων για τα τέρατα από μπετόν και τσιμέντο για τα μάτια των μπάτσων που γυαλίζουν για το φόβο. Τι μου λένε αγάπη μου; Για την κούραση της διπλοβάρδιας το αμετάβλητο της τύχης μας την πίκρα στις ετήσιες γιορτές το κάθιδρο ξύπνημα στο μέσο της νύχτας; Αιωρούμενη κουνιέμαι πέρα δώθε ρυθμικά όπως κρέμομαι από τα χείλη σου όταν μιλάς και τι με νοιάζουν αγάπη μου οι φωνές του προιστάμενου οι προθεσμίες οι βρισιές στα φανάρια τα νευρικά τικ η μιζέρια της ουράς του σούπερ-μάρκετ τα μποτιλιαρίσματα αφού το βράδυ θα κάτσω στα γόνατά σου; Αγάπη μου, πώς γίνεται να μην συγκινούνται από τα αναμμένα φώτα στη νυχτερινή ...

  Τι συναίσθημα κι αυτό να κάθεσαι σε μια μπάρα κάτω από το πορτοκαλίζον φως να παρατηρείς το είδωλό σου στον απέναντι καθρέφτη -ποιος είσαι ‘συ; – τα πρόσωπα που αγαπάς, δίπλα σου να χορεύουν να κουνάνε έντονα τα χέρια τους όπως μιλούν κι η μουσική να τιτιβίζει Κι εκείνο το καλοκαίρι που δεν πήγαμε διακοπές γιατί δε βγαίνανε οι άδειες δε βγαίνανε τα λεφτά δεν έβγαιναν και οι φίλοι σωστά στο μέτρημα Εκείνο το αυτοκίνητο που παρατημένο στο απέναντι στενό μουδιασμένο από τα χορτάρια στις ζάντες σε κοίτα με λύπηση Ο πόνος του “μην κλάψεις” πίσω από το μάτι -κλαις- το τραγούδι που σε συγκινούσε, αλλά πλέον πέρασε και δεν ακούμπησε -δεν κλαις- Τα ωχ που είναι στοιβαγμένα δίπλα από τον σωρό των λογαριασμών ή μπλεγμένα κάτω απ’ το μαξιλάρι.

  Ήταν τα γενέθλιά μου. Όλα έγιναν με ένα εισερχόμενο μήνυμα: ώρα τάδε, στέκι τάδε. Και αυτό ήταν. Μιλούσαμε, γελούσαμε κι ανάμεσα στα χαχανητά μελαγχολούσαμε και λίγο, τόσο όσο δηλαδή σηκώνουν αυτές οι κουβέντες που απ’ την κυοφορία τους ακόμα ως ιδέες, ενέχουν μια συγκίνηση κι έναν λυρισμό ρομαντικό. Ήταν τα γενέθλιά μου κι είχα δικαίωμα να διακόπτω κάθε τόσο τη ροή της συζήτησης για να ψελλίσω “είμαστε καλοί, τι καλά που είμαστε καλοί!’. Κι αυτό ήταν που μετρούσε στην τελική κάνοντας τον τότε γενεθλιακό απολογισμό, ότι έχουμε ανθάκια στην ψυχή και δεν τα ξεριζώσαμε για να ρίξουμε μέσα μας μπετόν. Τούτη ήταν η αυτοκριτική μου. Μα ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα με τις αυτοκριτικές συνήθως; Και δε μιλώ για την αυτοκριτική την επιδερμική, την εύκολη, που αποσκοπεί απλώς σε μια διατράνωση του εγώ και καταπραΰνει ανησυχίες κι ενοχές, ούτε για αυτές που γίνονται κατόπιν εορτής επειδή σε ανάγκασαν οι συγκυρίες και τα γεγονότα και δε θες να φανείς ένας υπερόπτης παρτάκιας, μήτε για εκείνη...

  Πέθανε σε ένα λιβάδι κάποιο καλοκαιρινό πρωινό. Έξι εβδομάδες μετά, ένα ηλιοτρόπιο φύτρωσε εκεί όπου βρισκόταν το κεφάλι του. Μου είχε φανεί όμορφο μέσα στο λυρισμό του αυτό όταν κάπου το διάβασα κι ήθελα να σ’το πω, το ‘χα σκοπό εκείνο το βράδυ, τόσο πολύ μ’ άρεσε που ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου, αλλά μετά ξεχάστηκα, μας παρέσυρε εκείνη η προβολή, πετύχαμε κάτι γνωστούς έξω από την αίθουσα κι ύστερα πιάσαμε το ντιμπέιτ για το πού θα πιούμε την μπύρα μας και μετά κάτι άλλο θα είπαμε, δεν θυμάμαι τι, και δεν σ’ το μοιράστηκα ποτέ. Έμεινε παρ’ όλα αυτά σφηνωμένο σε κάποια γωνιά του κεφαλιού μου και το σκέφτομαι, όποτε θέλω να τεστάρω αν ακόμα η ψυχή εντός μου βρίσκεται σε λειτουργία κι εξακολουθεί να συγκινείται ή όποτε συναντώ ηλιοτρόπια -προφανές το δεύτερο. Και σαν άμεσο αποτέλεσμα της σκέψης αυτού, είναι να σκεφτώ κι εσένα και εκείνη τη βραδιά, όταν το πρωτοδιάβασα. Κι αν έχω το θεό μου, από τα τόσα πράγματα για τα οποία τελικά δε μιλήσαμε ποτέ, αυτό βρίσκεται στα επικρατέστε...

Καπιταλισμός και Πατριαρχία: τα δύο συστήματα πάνω στα οποία λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος μας. Και τα δύο αυτά συστήματα απαιτούν επίσης το ένα το άλλο για να λειτουργούν σωστά. Εξάλλου, ο καπιταλισμός διαιωνίζει και εμπεδώνει την ανισότητα των φύλων, ενώ και τα δύο βασίζονται στην ανισότητα για να αποφέρουν υπερκέρδη, κύρος και (λευκά, ανδρικά) προνόμια. Οι εταιρείες χρησιμοποιούν τα άτομα ως τρόπο για να αποκομίσουν τα κέρδη τους, χωρίς καμια ηθική πυξίδα λάθους και σωστού  παρά μόνο μια πυξίδα που να τους λέει αν θα κερδίσουν χρήματα ή όχι. Ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί τους αδύναμους στα μάτια της κοινωνίας ανθρώπους, για να αυτοσυντηρηθεί, και σε αυτή την περίπτωση η αδυναμία προσάπτεται στις γυναίκες. Ροζ Φόρος: Ανισότητα των φύλων και καπιταλισμός Αν είσαι γυναίκα, τότε έχεις σπαταλήσει χρόνο μπροστά σε ένα ράφι σούπερ- μάρκετ σκεπτόμενη για ποιο λόγο ένα γυναικείο ροζ ξυραφάκι κοστίζει διπλάσια από το αντίστοιχο “απλό” είδος της ίδια μάρκας ή έχεις κυνηγήσει προσφορές σε σερ...