το Κοριτσι και ο Καταρρακτης

 Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα κορίτσι. Κι έλαχε στο κορίτσι – όσο μοιρολατρικό κι αν ακούγεται αυτό- μια ζωή γλυκιά μα συνάμα κάμποσες φορές ασήκωτη. Του ‘τυχε να ζει και σε έναν κόσμο γοητευτικό και μυστηριώδη, μα παράλληλα βάρβαρο κι αιμοσταγή. Κι ερχόντουσαν μέρες που όλα έμοιαζαν εξουθενωτικά, πνιγηρά, ακατόρθωτα και η σκοτεινιά πέρα από τον έξω κόσμο, και τον εντός μικρόκοσμό της κατακτούσε και ξεθύμαινε η αισιοδοξία και σουρούπωνε ο ιδεαλισμός. Κι έκλεινε τότε τα παντζούρια το κορίτσι, κοιτάζοντάς τα που έχασκαν κατεβασμένα, μονολογούσε “αυτά τα παντζούρια δε θα ξανασηκωθούν ποτέ”. Και το πίστευε, αληθινά το πίστευε σας λέω.

Εκείνες τις φορές, το κορίτσι, μη έχοντας άλλο τρόπο
να υπάρξει, έκλεινε τα μάτια και σκεφτόταν πως βρίσκεται κάτω από έναν πελώριο καταρράκτη ( παρ’ όλο που κάτω από καταρράκτη δεν είχε σταθεί ποτέ) και τα νερά του κυλούν στο κεφάλι και λούζουν τα μαλλιά της,χαϊδεύουν το σώμα της, ξεπλένουν κάθε σπιθαμή της μαυρίλας. Τρελή σκέψη; Τι να γίνει, ήταν θέμα επιβίωσης. Και το κορίτσι, έτσι, κατάφερνε να συνεχίσει με το βλέμμα στις όμορφες μέρες.

Και – επειδή η ζωή είναι μια μεγάλη πλάκα- κοιτάξτε πώς τα έφερε και το φετινό καλοκαίρι βρέθηκε στους καταρράκτες της Έδεσσας. Δίχως κανένα δισταγμό, έτρεξε το κορίτσι, στάθηκε κάτω από το μεγάλο καταρράκτη, την έλουσαν τα νερά του, ξέπλυναν τη μαυρίλα, τη χάιδεψαν κι εκείνη ανέβλυζε επίσης νερό από τα μάτια, γιατί η αίσθηση της αγκαλιάς του καταρράκτη, που τώρα πρώτη φορά αληθινά τη ζούσε, υπήρξε η σωσίβια λέμβος της. Μείνανε έτσι, καταρράκτης και κορίτσι για κάμποση ώρα αγκαλιασμένοι, σα φίλοι από τα παλιά που ξανασυναντιούνται, σα να γνώριζαν κι οι δυό – και ξέρετε οι αγκαλιές μένουν πίσω για καιρό πολύ, ακόμα κι αν τα υποκείμενά τους έχουν χωριστεί.