Τα 7 θαύματα του Περού
Δευτέρα 27.03.2017,βράδυ
Περού-Βολιβία- Αμαζονία, 17 μέρες. Το επαναλαμβάνω συνεχώς στο μυαλό μου. Πήγες Κατερίνα. Πρέπει να το χωνέψεις...
Η υλική σου υπόσταση έχει γυρίσει Αθήνα με βαριά καρδιά και προσπαθεί να συμμαζέψει το μυαλό και την ψυχή σου που έχουν μείνει λίγο πίσω και λίγο μακριά, στην άλλη πλευρά του κόσμου, κάτω από τον Ισημερινό, να σεργιανάνε στη μαγεία του Κούσκο, να κοιτάνε τη πολυχρωμία της Λα Παζ και να αισθάνονται την ενέργεια των Ίνκας. Ενώ λοιπόν το σώμα σου δεν έχει καμία διάθεση να μιλήσει ,να ακούσει ,ούτε καν να περπατήσει, τρέχεις εκείνο το μαραθώνιο ερωτήσεων: Πώς πέρασες, πού πήγες, πώς ήταν η χώρα, οι άνθρωποι, τι κάνατε…; Κι εγώ στέκομαι σαν το βλάκα αποχαυνωμένη να ακούω αυτόν το βομβαρδισμό ερωτήσεων και συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σε θέση να απαντήσω. Έλειπα 17 μέρες και βίωσα αυτή την εμπειρία στο έπακρο αλλά όσον αφορά την περιγραφή της…nada. Ίσως επειδή το μέσα της Κατερίνας ακόμα ταξιδεύει. Και αυτό το ταξίδι μόνο με την ψυχή, το μυαλό και την ενέργεια προσεγγίζεται. Αν επιστρέψουν και όταν, θα σας τα πω όλα λεπτομερώς.
4 μέρες μετά
Πιστεύω πως τα 7 θαύματα του κόσμου είναι: Βλέπω, Ακούω, Αγγίζω, Γεύομαι, Αισθάνομαι, Γελάω και Αγαπώ.
Ένα ταξίδι τόσο χαοτικό, τόσο γεμάτο, με τόση ποικιλία σε εικόνες, χρώματα, τοπία, συναισθήματα, ε αδυνατώ να το περιγράψω κάπως αλλιώς. Δεν ξέρω καν αν θα καταφέρω να το περιγράψω έτσι όπως φαντάζομαι. Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να μοιραστείς ακριβώς όσα αισθάνεσαι. Μια φορητή συσκευή που να τη γεμίζεις τα συναισθήματα σου και να τη συνδέεις στον άλλον για να τα βιώσει παράλληλα . Επειδή δεν υπάρχει, οι λέξεις θα γίνουν αυτή η συσκευή και’ γω ελπίζω να καταφέρω έστω και στο ελάχιστο να μεταδώσω τη μαγεία ενός τέτοιου ταξιδιού, την ενέργεια αυτού του ξένου τόπου που πλέον έγινε έστω και λίγο δικός μου.
ΒΛΕΠΩ: Δεν ένιωθα καμία αγωνία όταν ξεκινούσα αυτό το ταξίδι. Μου φαινόταν απίστευτο και αντιδρούσα με μια εκνευριστική απάθεια. Ενα πράγμα φοβόμουν μόνο, μήπως η όρασή μου δεν αρκεί και δεν καταφέρω να δω τα πάντα, μήπως μου ξεφύγουν εικόνες, μήπως τα μάτια μου δεν ρουφήξουν αρκετά χρώματα, τοπία, ανθρώπους. Προσπαθούσα να κοιτάω προς όλες τις κατευθύνσεις ,να μην περάσει τίποτα απαρατήρητο. Όσο εκτυλίσσονταν το ταξίδι κατάλαβα πρώτον πως αυτό είναι αδύνατον γιατί πάντα θα υπάρχει κάτι που θα κρυφτεί λίγο καλύτερα από όσο μπορείς να ψάξεις και δεύτερον πως για να καταφέρω να δω καθαρά και ολόπλευρα ένας είναι ο τρόπος: Να κλείσω τα μάτια. Και κλείνοντας τα, αφέθηκα να δω με τις άλλες αισθήσεις που ορισμένες φορές «βλέπουν» τελικά πολύ καλύτερα.
Δεν θα περιγράψω εικόνες, τοπία, δέντρα, αξιοθέατα. Υπήρχαν άνθρωποι που τα αναγνώριζαν απλά ως πέτρες. Άνθρωποι που έχουν βγάλει ωραιότατες τουριστικές φωτογραφίες ,που χάζευαν επί ώρα ένα αγαλματίδιο παίρνοντας διανοουμενίστικο ύφος, και που γυρνώντας στην Ελλάδα θα διατρανώνουν με καμάρι το κατόρθωμα αυτού του ταξιδιού. Αντίκρυσα ακριβώς τις ίδιες εικόνες με αυτά τα άτομα. Εγώ όμως τις είδα, κάποιοι απλά κοιτούσαν.
ΑΓΓΙΖΩ: Με την αφή γνωρίζεσαι καλύτερα. Η πραγματική επαφή θέλει τη μητρική μας γλώσσα, το άγγιγμα. Βύθισα το χέρι μου στο γρασίδι του Tambomachay και ύστερα το έβρεξα στο Ναό των Νερών. Ακολούθησα με τα δάχτυλά μου τους αρμούς των τεράστιων ογκόλιθων στο Sacsayhuaman οι οποίοι τετραγωνισμένοι με ακρίβεια χιλιοστού και σφηνωμένοι ο ένας στον άλλον, αποτελούν ένα θαύμα μνημειακής στατικής αφού ούτε λάμα μαχαιριού δεν χωράει ανάμεσά τους. Ακούμπησα και με τα πέλματά μου-αφού το τριγύρισα για λίγο ξυπόλυτη- το Μάτσου Πίκτσου και άφησα την ενέργειά μου να χαθεί στα μονοπάτια των Ίνκας. Και στην Αγορά των Μαγισσών στη Βολιβία, άγγιζα αγαλματίδια του Θεού της Δημιουργίας Ουιρακότσο και της Πατσαμάμα της Μητέρας-Γης. Έπιασα και λίγο, πρόχειρα και βιαστικά, και τα χέρια ορισμένων ανθρώπων, όπως μου έδιναν το φαγητό ή τα ρέστα. Όλες αυτές οι επαφές, ένα διαφορετικό είδος ανατριχίλας που με διαπερνά και τώρα που τα γράφω.
ΓΕΥΟΜΑΙ: Αρκεί να αναφέρω πως το Περού θεωρείται γαστρονομική πρωτεύουσα της Λατινικής Αμερικής. Για να γνωρίσεις μια χώρα πρέπει να γνωρίσεις και την κουζίνα της. Και εγώ δεν ήθελα να
αφήσω κανένα φημισμένο πιάτο χωρίς δοκιμή. Δοκίμασα ινδικό χοιρίδιο στο Κούσκο , αλπακά (είδος λάμα) και κοκκινιστό και σε σάντουιτς. Σεβίτσε ,που είναι μαριναρισμένο ψάρι σε χυμό λάιμ σε ένα εστιατόριο στην Καμανά και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ γιατί έπρεπε να φύγει το γκρουπ. Έφαγα κόκκινη πέστροφα από τα νερά της Τιτικάκα στο Πούνο και τηγανητό ρύζι με αυγό και
κοτόπουλο στη Λίμα. Και εμπανάδας όποτε έβρισκα ευκαιρία. Έφαγα ακόμα κατά λάθος μια κόκκινη πιπεριά που ακόμα και για μένα παραήταν καυτερή και τα δάκρυα έτρεχαν για μια ώρα περίπου. Και γεύτηκα τον υπερβολικά ζεστό αέρα της Αμαζονίας τον οποίο λόγω υγρασίας ειλικρινά ένιωθες ότι τον καταπίνεις. Από ποτά; Κρίσταλ Και Κουσκένια στα παγκάκια όσον αφορά τις μπύρες, Pisco και PIsco Sour ως εθνικά ποτά του Περού.
ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ: Μια μίξη συναισθημάτων τόσο έντονη και διαφορετική που αδυνατώ να τα βάλω σε μια σειρά. Απέραντη ευγνωμοσύνη που έκανα αυτό το ταξίδι. Γνώρισα μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική, βγήκα από το καβούκι της ασφάλειας που μου προσφέρει η συνήθεια της καθημερινότητας. Κλήθηκα να δω με άλλα μάτια, να αφουγκραστώ έναν ολόκληρο κόσμο που συνυπάρχει με τον δικό μου μικρόκοσμο και η πορεία τους εμφανώς δεν τέμνεται ποτέ. Ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με το ταξίδι. Γι’ αυτό και τούτη η εμπειρία ήταν πάνω από όλα ένα μάθημα για μένα. Τι έμαθα;
Όταν επισκέπτεσαι έναν ξένο τόπο, επιλέγεις να γίνεις μέρος της δικής του ροής. Μην προσεγγίζεις το διαφορετικό με τα δικά σου μέτρα και σταθμά και μην το κατηγορείς επειδή δεν ακολουθεί τα δικά σου πρέπει. Διαφορετικός κόσμος, διαφορετικά μυαλά, διαφορετικές θεωρίες. Και ένα τέτοιο ταξίδι σε κάνει να συνειδητοποιείς πως είναι η επαφή που αίρει τις προκαταλήψεις και τα στεγανά ανάμεσα στους ανθρώπους και στις κοινότητες αυτού του κόσμου.
Άκουγα απόψεις δικές μας, «ευρωπαϊκές», να θίγουν τις συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων επειδή άπλωναν τη μπουγάδα τους στις σκεπές και δεν σοβάτιζαν τα σπίτια τους, εξοικονομώντας έτσι κάποια χρήματα. Σχόλια, που δεν φόρεσαν γάντια όταν μας σέρβιραν και που άπλωναν οι πλανόδιοι τις πραμάτειες τους στα γρασίδια. Η δική μας καθαρή και καθώς πρέπει αισθητική για ορισμένους όχι απλά δεν ταίριαζε με όσα βλέπαμε αλλά φερόταν και ως ανώτερη. Και κατάλαβα λοιπόν ότι τι βασικό μας πρόβλημα και αυτό που δε θέλουμε να αντικρύσουμε κατάματα είναι ότι είμαστε τόσο ανώριμοι ώστε αναγνωρίζουμε και δεχόμαστε τη διαφορετικότητα στα πλαίσια που αυτή δεν αντικρούει τη δική μας νοοτροπία και τους κανόνες μας. Όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν αστραπιαία από το μυαλό μου ενώ κάναμε βόλτα με το τελεφερίκ πάνω από τη Λα Παζ στη Βολιβία. Η Λα Παζ, που σημαίνει ειρήνη , είναι η πιο ψηλή πρωτεύουσα το κόσμου ,με υψόμετρο 3.625 μέτρα. Το κύριο πρόβλημα της ήταν το κυκλοφοριακό ,το οποίο ο Μοράλες έλυσε κατασκευάζοντας τέσσερις γραμμές τελεφερίκ που πλέον αποτελούν το κύριο μέσο συγκοινωνίας. Ευφυέστατο;
ΓΕΛΑΩ: Γέλασα πολύ σε αυτό το ταξίδι. Και γέλασα όχι μόνο με συγκεκριμένα αστεία αλλά πολλές φορές και μόνη μου λόγω υπερβολικής πληρότητας, υπερέντασης ή ενθουσιασμού. Γέλασα όταν περπάτησα για πρώτη φορά τα σοκάκια της Λίμα για να αγοράσω νερά και σκεφτόμουν πού ακριβώς βρίσκομαι. Γέλασα όταν συνειδητοποίησα πως κάνω παζάρι επί δέκα λεπτά για 5 bolivianos τουτ΄εστιν ούτε 80 λεπτά. Γέλαγα με το ομαδικό κουτσομπολιό του γκρουπ μέσα στην πιρόγα όταν σατιρίζαμε όλοι μαζί την κατάσταση στην Αμαζονία, τα κουνούπια, τον ιδιοκτήτη του lodge που ονομάστηκε στρατοπεδάρχης και τον Περουβιανό ξεναγό που κάθε τρεις και λίγο αναφωνούσε «Κροκοδείλο, καφέ καπουτσίνος!» και εμείς από ένα σημείο και μετά όντας επιεικώς πτώματα από την κούραση και την πολύ ζέστη απλά θέλαμε την ηρεμία μας. Χαζογελούσα όσο έκανα νυχτερινή βόλτα στη Λα Παζ και έλεγα «Όλοι αυτοί είναι Βολιβιανοί» . Γέλαγα από την απόλυτη ικανοποίηση που αυτό το ταξίδι πραγματοποιήθηκε, γιατί κάπως αυτό το συναίσθημα έπρεπε να εξωτερικευτεί και στο κάτω κάτω γέλαγα γιατί περνούσα υπέροχα.
ΑΓΑΠΩ: Αλήθεια προλαβαίνεις να αγαπήσεις κάτι μέσα σε δεκαεφτά μέρες; Προλαβαίνεις όντως να το γνωρίσεις, να το καταλάβεις, να περιπλανηθείς μέσα του, να το κατακτήσεις; Δεν ξέρω. Εγώ πάντως αισθάνθηκα πως κουβάλησα μαζί μου την ενέργεια αυτών των χωρών, αγάπησα τις εικόνες που είδα και απόλαυσα κάθε πτυχή αυτής της –γιατί όχι; - περιπέτειας. Τα χρώματα, η φύση που σου μιλούσε, οι άνθρωποι, η συνεννόηση απλά με παντομίμα, οι πολλές ώρες στο λεωφορείο, η εντελώς διαφορετική λάμψη των πόλεων τη νύχτα, η ενέργεια του τόπου, όλα αυτά τα κουβαλάω πλέον μαζί μου. Είπαμε: Ο χρόνος είναι σχετικό πράγμα και πολλές φορές μη υπαρκτό. Μέσα σε δεκαεφτά μέρες πήρα και άφησα ένα κομμάτι μου κάτω από τον Ισημερινό. Αν μη τι άλλο ένα χαρτάκι με το όνομά μου υπάρχει σφηνωμένο στις πέτρες του Μάτσου Πίκτσου.
4 μέρες μετά
Πιστεύω πως τα 7 θαύματα του κόσμου είναι: Βλέπω, Ακούω, Αγγίζω, Γεύομαι, Αισθάνομαι, Γελάω και Αγαπώ.
Ένα ταξίδι τόσο χαοτικό, τόσο γεμάτο, με τόση ποικιλία σε εικόνες, χρώματα, τοπία, συναισθήματα, ε αδυνατώ να το περιγράψω κάπως αλλιώς. Δεν ξέρω καν αν θα καταφέρω να το περιγράψω έτσι όπως φαντάζομαι. Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να μοιραστείς ακριβώς όσα αισθάνεσαι. Μια φορητή συσκευή που να τη γεμίζεις τα συναισθήματα σου και να τη συνδέεις στον άλλον για να τα βιώσει παράλληλα . Επειδή δεν υπάρχει, οι λέξεις θα γίνουν αυτή η συσκευή και’ γω ελπίζω να καταφέρω έστω και στο ελάχιστο να μεταδώσω τη μαγεία ενός τέτοιου ταξιδιού, την ενέργεια αυτού του ξένου τόπου που πλέον έγινε έστω και λίγο δικός μου.
ΒΛΕΠΩ: Δεν ένιωθα καμία αγωνία όταν ξεκινούσα αυτό το ταξίδι. Μου φαινόταν απίστευτο και αντιδρούσα με μια εκνευριστική απάθεια. Ενα πράγμα φοβόμουν μόνο, μήπως η όρασή μου δεν αρκεί και δεν καταφέρω να δω τα πάντα, μήπως μου ξεφύγουν εικόνες, μήπως τα μάτια μου δεν ρουφήξουν αρκετά χρώματα, τοπία, ανθρώπους. Προσπαθούσα να κοιτάω προς όλες τις κατευθύνσεις ,να μην περάσει τίποτα απαρατήρητο. Όσο εκτυλίσσονταν το ταξίδι κατάλαβα πρώτον πως αυτό είναι αδύνατον γιατί πάντα θα υπάρχει κάτι που θα κρυφτεί λίγο καλύτερα από όσο μπορείς να ψάξεις και δεύτερον πως για να καταφέρω να δω καθαρά και ολόπλευρα ένας είναι ο τρόπος: Να κλείσω τα μάτια. Και κλείνοντας τα, αφέθηκα να δω με τις άλλες αισθήσεις που ορισμένες φορές «βλέπουν» τελικά πολύ καλύτερα.
Δεν θα περιγράψω εικόνες, τοπία, δέντρα, αξιοθέατα. Υπήρχαν άνθρωποι που τα αναγνώριζαν απλά ως πέτρες. Άνθρωποι που έχουν βγάλει ωραιότατες τουριστικές φωτογραφίες ,που χάζευαν επί ώρα ένα αγαλματίδιο παίρνοντας διανοουμενίστικο ύφος, και που γυρνώντας στην Ελλάδα θα διατρανώνουν με καμάρι το κατόρθωμα αυτού του ταξιδιού. Αντίκρυσα ακριβώς τις ίδιες εικόνες με αυτά τα άτομα. Εγώ όμως τις είδα, κάποιοι απλά κοιτούσαν.
ΑΚΟΥΩ: Κατ’ επανάληψη το «El condor pasa» ,σε σημείο που το σιγομουρμούριζα ακόμα και στον ύπνο μου και έπαιζε μέσα στο κεφάλι μου καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδρομής. Άκουσα κι άλλες πολλές μελωδίες, μουσικές των Άνδεων, αργές και τρυφερές που σου προκαλούσαν μια θλιμμένη αισιοδοξία. Ταξιδιάρικες μελωδίες, που αν μετουσιώνονταν σε εικόνα θα είχαν πολύ χρώμα και μερικές στάλες βροχή.
(Ψιτ, τουλάχιστον το El condor pasa μπορείτε και εσείς να το ακούσετε: https://www.youtube.com/watch?v=M_gSydN_BYM )
ΑΓΓΙΖΩ: Με την αφή γνωρίζεσαι καλύτερα. Η πραγματική επαφή θέλει τη μητρική μας γλώσσα, το άγγιγμα. Βύθισα το χέρι μου στο γρασίδι του Tambomachay και ύστερα το έβρεξα στο Ναό των Νερών. Ακολούθησα με τα δάχτυλά μου τους αρμούς των τεράστιων ογκόλιθων στο Sacsayhuaman οι οποίοι τετραγωνισμένοι με ακρίβεια χιλιοστού και σφηνωμένοι ο ένας στον άλλον, αποτελούν ένα θαύμα μνημειακής στατικής αφού ούτε λάμα μαχαιριού δεν χωράει ανάμεσά τους. Ακούμπησα και με τα πέλματά μου-αφού το τριγύρισα για λίγο ξυπόλυτη- το Μάτσου Πίκτσου και άφησα την ενέργειά μου να χαθεί στα μονοπάτια των Ίνκας. Και στην Αγορά των Μαγισσών στη Βολιβία, άγγιζα αγαλματίδια του Θεού της Δημιουργίας Ουιρακότσο και της Πατσαμάμα της Μητέρας-Γης. Έπιασα και λίγο, πρόχειρα και βιαστικά, και τα χέρια ορισμένων ανθρώπων, όπως μου έδιναν το φαγητό ή τα ρέστα. Όλες αυτές οι επαφές, ένα διαφορετικό είδος ανατριχίλας που με διαπερνά και τώρα που τα γράφω.ΓΕΥΟΜΑΙ: Αρκεί να αναφέρω πως το Περού θεωρείται γαστρονομική πρωτεύουσα της Λατινικής Αμερικής. Για να γνωρίσεις μια χώρα πρέπει να γνωρίσεις και την κουζίνα της. Και εγώ δεν ήθελα να
αφήσω κανένα φημισμένο πιάτο χωρίς δοκιμή. Δοκίμασα ινδικό χοιρίδιο στο Κούσκο , αλπακά (είδος λάμα) και κοκκινιστό και σε σάντουιτς. Σεβίτσε ,που είναι μαριναρισμένο ψάρι σε χυμό λάιμ σε ένα εστιατόριο στην Καμανά και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ γιατί έπρεπε να φύγει το γκρουπ. Έφαγα κόκκινη πέστροφα από τα νερά της Τιτικάκα στο Πούνο και τηγανητό ρύζι με αυγό και
ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ: Μια μίξη συναισθημάτων τόσο έντονη και διαφορετική που αδυνατώ να τα βάλω σε μια σειρά. Απέραντη ευγνωμοσύνη που έκανα αυτό το ταξίδι. Γνώρισα μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική, βγήκα από το καβούκι της ασφάλειας που μου προσφέρει η συνήθεια της καθημερινότητας. Κλήθηκα να δω με άλλα μάτια, να αφουγκραστώ έναν ολόκληρο κόσμο που συνυπάρχει με τον δικό μου μικρόκοσμο και η πορεία τους εμφανώς δεν τέμνεται ποτέ. Ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με το ταξίδι. Γι’ αυτό και τούτη η εμπειρία ήταν πάνω από όλα ένα μάθημα για μένα. Τι έμαθα;Όταν επισκέπτεσαι έναν ξένο τόπο, επιλέγεις να γίνεις μέρος της δικής του ροής. Μην προσεγγίζεις το διαφορετικό με τα δικά σου μέτρα και σταθμά και μην το κατηγορείς επειδή δεν ακολουθεί τα δικά σου πρέπει. Διαφορετικός κόσμος, διαφορετικά μυαλά, διαφορετικές θεωρίες. Και ένα τέτοιο ταξίδι σε κάνει να συνειδητοποιείς πως είναι η επαφή που αίρει τις προκαταλήψεις και τα στεγανά ανάμεσα στους ανθρώπους και στις κοινότητες αυτού του κόσμου.
Άκουγα απόψεις δικές μας, «ευρωπαϊκές», να θίγουν τις συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων επειδή άπλωναν τη μπουγάδα τους στις σκεπές και δεν σοβάτιζαν τα σπίτια τους, εξοικονομώντας έτσι κάποια χρήματα. Σχόλια, που δεν φόρεσαν γάντια όταν μας σέρβιραν και που άπλωναν οι πλανόδιοι τις πραμάτειες τους στα γρασίδια. Η δική μας καθαρή και καθώς πρέπει αισθητική για ορισμένους όχι απλά δεν ταίριαζε με όσα βλέπαμε αλλά φερόταν και ως ανώτερη. Και κατάλαβα λοιπόν ότι τι βασικό μας πρόβλημα και αυτό που δε θέλουμε να αντικρύσουμε κατάματα είναι ότι είμαστε τόσο ανώριμοι ώστε αναγνωρίζουμε και δεχόμαστε τη διαφορετικότητα στα πλαίσια που αυτή δεν αντικρούει τη δική μας νοοτροπία και τους κανόνες μας. Όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν αστραπιαία από το μυαλό μου ενώ κάναμε βόλτα με το τελεφερίκ πάνω από τη Λα Παζ στη Βολιβία. Η Λα Παζ, που σημαίνει ειρήνη , είναι η πιο ψηλή πρωτεύουσα το κόσμου ,με υψόμετρο 3.625 μέτρα. Το κύριο πρόβλημα της ήταν το κυκλοφοριακό ,το οποίο ο Μοράλες έλυσε κατασκευάζοντας τέσσερις γραμμές τελεφερίκ που πλέον αποτελούν το κύριο μέσο συγκοινωνίας. Ευφυέστατο;
ΓΕΛΑΩ: Γέλασα πολύ σε αυτό το ταξίδι. Και γέλασα όχι μόνο με συγκεκριμένα αστεία αλλά πολλές φορές και μόνη μου λόγω υπερβολικής πληρότητας, υπερέντασης ή ενθουσιασμού. Γέλασα όταν περπάτησα για πρώτη φορά τα σοκάκια της Λίμα για να αγοράσω νερά και σκεφτόμουν πού ακριβώς βρίσκομαι. Γέλασα όταν συνειδητοποίησα πως κάνω παζάρι επί δέκα λεπτά για 5 bolivianos τουτ΄εστιν ούτε 80 λεπτά. Γέλαγα με το ομαδικό κουτσομπολιό του γκρουπ μέσα στην πιρόγα όταν σατιρίζαμε όλοι μαζί την κατάσταση στην Αμαζονία, τα κουνούπια, τον ιδιοκτήτη του lodge που ονομάστηκε στρατοπεδάρχης και τον Περουβιανό ξεναγό που κάθε τρεις και λίγο αναφωνούσε «Κροκοδείλο, καφέ καπουτσίνος!» και εμείς από ένα σημείο και μετά όντας επιεικώς πτώματα από την κούραση και την πολύ ζέστη απλά θέλαμε την ηρεμία μας. Χαζογελούσα όσο έκανα νυχτερινή βόλτα στη Λα Παζ και έλεγα «Όλοι αυτοί είναι Βολιβιανοί» . Γέλαγα από την απόλυτη ικανοποίηση που αυτό το ταξίδι πραγματοποιήθηκε, γιατί κάπως αυτό το συναίσθημα έπρεπε να εξωτερικευτεί και στο κάτω κάτω γέλαγα γιατί περνούσα υπέροχα.
ΑΓΑΠΩ: Αλήθεια προλαβαίνεις να αγαπήσεις κάτι μέσα σε δεκαεφτά μέρες; Προλαβαίνεις όντως να το γνωρίσεις, να το καταλάβεις, να περιπλανηθείς μέσα του, να το κατακτήσεις; Δεν ξέρω. Εγώ πάντως αισθάνθηκα πως κουβάλησα μαζί μου την ενέργεια αυτών των χωρών, αγάπησα τις εικόνες που είδα και απόλαυσα κάθε πτυχή αυτής της –γιατί όχι; - περιπέτειας. Τα χρώματα, η φύση που σου μιλούσε, οι άνθρωποι, η συνεννόηση απλά με παντομίμα, οι πολλές ώρες στο λεωφορείο, η εντελώς διαφορετική λάμψη των πόλεων τη νύχτα, η ενέργεια του τόπου, όλα αυτά τα κουβαλάω πλέον μαζί μου. Είπαμε: Ο χρόνος είναι σχετικό πράγμα και πολλές φορές μη υπαρκτό. Μέσα σε δεκαεφτά μέρες πήρα και άφησα ένα κομμάτι μου κάτω από τον Ισημερινό. Αν μη τι άλλο ένα χαρτάκι με το όνομά μου υπάρχει σφηνωμένο στις πέτρες του Μάτσου Πίκτσου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου