[Μια ιστορία με τον καζουαλ σεξισμό της ημέρας ]

 Επιστρέφω από τη λαϊκή , προτιμώντας να διασχίσω τα στενάκια κι όχι κεντρικούς δρόμους, καθώς σέρνω ένα πελώριο καρότσι φίσκα σε φρούτα και λαχανικά, το οποίο δεν μπορώ να ανεβοκατεβάζω σε κάθε πεζοδρόμιο, επομένως προτιμώ το ισιάδι της ασφάλτου. Γι’ αυτό άλλωστε και πηγαίνω από τα στενάκια, ώστε να μην “ενοχλώ” τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Κρατήστε το αυτό.

Όπως προχωράω λοιπόν φορτωμένη, μέρα μεσημέρι τώρα, καταλαβαίνω ότι έρχεται από πίσω μου αμάξι, οπότε προσπαθώ να βρω κάποιο κενό σημείο ανάμεσα στα παρακαρισμένα οχήματα, να χωθώ ώσπου να περάσει κι ύστερα να συνεχίσω, αλλά δεν υπάρχει ο παραμικρός χώρος. Όση ώρα ψάχνω εγώ, αντιλαμβάνομαι οτι το αμάξι, κόβει ταχύτητα καθώς φτάνει κοντά μου και αρχίζει να πηγαίνει με ταχύτητα συμβατή με το δικό μου βήμα. Σκέφτομαι “οκ,κόβει γιατί δε χωράει ο άνθρωπος”(το όχημα βλέπω πως ήταν όντως γκουμούτσα), οπότε σταματάω κολλώντας όσο πιο πολύ μπορώ στα παρακαρισμένα, να περάσει να τελειώνουμε.

Και δεν περνάει. Αντιθέτως φρενάρει κι εκείνο, μπροστά μου, κλείνοντάς μου στην ουσία το δρόμο. Εγώ βρίσκομαι κανονικότατα στριμωγμένη σε θέση που δεν μπορώ να κινηθώ προς οπουδήποτε. Ο οδηγός κατεβάζει το παράθυρο και μαζί με το συνοδηγό μου λένε “θες βοήθεια; ελα, κούκλα, έλα να σε πάρουμε να σε πάμε”, κάνοντας ματιές. Και σκουντιόντουσαν. Και χαζογελούσανε. Και το παίζανε οι μουράτοι γκόμενοι με την κουρσάρα. Ενώ εγώ προσπαθούσα να σκεφτώ τι κάνουμε τώρα που είμαστε μόνοι σε ένα στενάκι που κανείς άλλος δεν υπάρχει, ενώ είμαι καθηλωμένη και δεν μπορώ να κάνω βήμα, αυτά τα κάμποσα λεπτά μου φάνηκαν αιώνας. Μου’ κοψε να κάνω κίνηση να βγάλω το κινητό από την τσάντα και τότε εξαφανίστηκαν σφαίρα. Φεύγοντας, κι ενώ εγώ ακόμα προσπαθούσα να χαλαρώσω από την ταχυπαλμία που με είχε πιάσει, μου φώναξαν από το κατεβασμένο παράθυρο “είσαι καύλα, αλλά ντίβα μωρηηηηη”. Ναι, είμαι η ξινή που κακοκάρδισε τους ιππότες με την αμαξαρα. Χιλιοειπωμένη ιστορία.

Σκέφτομαι τώρα την περίπτωση της Noa Jansma, μιας 25χρονης από το Άμστερνταμ, στις 29 Αυγούστου του 2017, ξεκίνησε ένα project στο Instagram ως φοιτήτρια, το οποίο ονόμασε #DearCatcallers. Για σκοπούς του συγκεκριμένου project, επί έναν μήνα έβγαζε selfie με κάθε άνδρα ή ανδροπαρέα που της μιλούσε πρόστυχα στον δρόμο. Στις λεζάντες που συνοδεύουν τις φωτογραφίες, περιγράφει συχνά ολόκληρο το περιστατικό και αναφέρει τι της είπε ο εκάστοτε άνδρας. Αν παρατηρήσετε τις φωτογραφίες (θα βάλω λινκ στα σχόλια) οι τύποι είναι όλοι χαμογελαστοί, χαλαρότατοι. Οι περισσότεροι στήνονται κιόλας και ποζάρουν κανονικότατα. Οπερ μεθερμηνευόμενον εστί: καμία απολύτως επίγνωση της παραβιαστικής τους συμπεριφοράς.

Κι αναρωτιέμαι ακριβώς αυτό: Είναι θέμα της αντιληπτικής σας ικανότητας; Δηλαδή όντως δεν καταλαβαίνετε ότι κάνοντας κάτι τέτοια, κάνετε τ@ άλλ@ να αισθάνεται ανησυχία/άγχος/ φόβο/απειλή; Ο
ντως δεν συνειδητοποιείτε ότι τ@ κάνετε να αισθανθεί άθλια; Εκτός αν έχετε επίγνωση της παραβιαστικής σας συμπεριφοράς, αλλά δε σας νοιάζει να κάνετε κάτι γι'αυτό γιατί αυτοπαραμυθιάζεστε με το πατριαρχικό "είναι δικαίωμα μου", οπότε και μιλάμε για θέμα όχι αντίληψης, αλλά αγνής παρθένας ξεφτίλας.

Κάποιες ιστορίες δεν έχουν αστερόσκονη κι ιππότες και νεράιδες και μεγάλα κατορθώματα. Κάποιες ιστορίες έχουν ματσίλα, οργή, ανησυχία, αυξημένους παλμούς, στενούς δρόμους και καρότσια λαϊκής.

(δύο βήματα πριν μπω σπίτι -φόραγα ένα τζιν με σκίσιμο στο μπούτι – ένας μου φώναξε από τη μηχανή του : θέλω να χαϊδέψω το σκισιματάκι σου. Έτσι, για το κερασάκι στην τούρτα, σε περίπτωση που δεν αηδίασα ή δεν οργίστηκα αρκετά σήμερα.)