Εθνικοί επέτειοι και σκατά στους φασίστες.

 Κάποτε, ένα βράδυ, θέταμε με την Παρέα ψευτοδιλήμματα μεταξύ μας για να γελάσουμε, ένα δίλημμα εξ αυτών ήταν: να είσαι σε σχέση με έναν κλαρινογαμπρό ή με έναν φασαίο; Κι ενώ βιαστικά όλοι τείναμε προς τον φασαίο, σκεπτόμενοι πως θα έχουμε μια κοινή αφετηρία να μοιραστούμε πράγματα και η αλληλοκατανόηση θα ήταν απλούστερη, εν τέλει καταλήξαμε οτι άπαντες προτιμάμε το φαινομενικά εκ διαμέτρου αντίθετο κλαρίνο. Κι αυτό επειδή ο πρώτος, λόγω της φασαιϊκής του ιδιότητας μοιράζεται μαζί σου μια σαθρή κοινή βάση, αφού τα δικά σου ιερά πιστεύω δεν τα έχει όντως ψάξει και ενστερνιστεί, παρά τα έχει εκμεταλλευτεί μπακαλίστικα για να φουσκώσει το δικό του εγώ. Τούτο είναι στο λιγότερο εκνευριστικό και κάμποσο προσβλητικό.

Αντίστοιχα θεωρώ θα έπρεπε να αισθάνονται και όσοι διακατέχονται από αίσθημα φιλοπατρίας απέναντι στους φασίστες.

Όποτε φτάνει μια μέρα εθνικής επετείου, παρατηρώ στο κοντινό μου πολιτικό φάσμα μια αμηχανία , καθώς άτομα του δικού μας ιδεολογικού βελινεκούς, ούτε στο βωμό μιας εθνικής επετείου δεν αντέχουμε τη σκέψη πως εκφράσαμε παρόμοια λόγια με ένα φασιστοειδές που ανδρώνεται εκμεταλλευόμενος ένα παλιό ελληνικό επίτευγμα .Ετσι συνήθως μένουμε σιωπηλοί. Ενώ κανονικά, οι φασίστες δεν θα έπρεπε να πιάνουν στο στόμα τους τα επαναστατικά ιδεώδη.

Ο φιλόπατρις είναι αυτός που θα έπρεπε λογικά να αναγνωρίζει στο πρόσωπο του φασισμού τον μεγαλύτερο εχθρό. Ακριβώς επειδή ο φασισμός καρπώνεται κομμάτια από την ιστορία, τον πολιτισμό που εκτιμάς και πονάς και τα αμαυρώνει, λερώνοντας τα με χαρακτηριστικά μισανθρωπιάς και σκατοψυχιάς.

Αν είσαι όντως πατριώτης, σε συνδέουν πολύ περισσότερα με τον αντιφασισμό παρά με το εθνικόφρον σκεπτικό.

Ο φασίστας ουδεμία σχέση έχει με την φιλοπατρία, πέρασε και δεν ακούμπησε. Δεν αγαπά την Ελλάδα. Αγαπά *τη χώρα του* . Αν δεν ήταν ντόπιος και τύχαινε να γεννηθεί κάπου αλλού, το αρχαίο πνεύμα αθάνατο, όπου τώρα υποκλίνεται και διατρανώνει πως λατρεύει, θα το έβριζε και θα επιθυμούσε να το αφανίσει. Δεν αγαπά ούτε τον ελληνικό πολιτισμό, ούτε τις ελληνικές τέχνες και τα γράμματα, ούτε το λεγόμενο ελληνικό ήθος. Δεν έχει έρθει σε επαφή μαζί τους καν, γιατί αν τα μελετούσε έστω και λίγο, το πιθανότερο να μην είχε καταντήσει φασίστας.

Επετείους σαν την 25η Μαρτίου, χρειάζεται να τη μνημονεύουν άτομα που επιδιώκουν την επανάσταση και πιστεύουν στην ουτοπία και την αποτίναξη όποιας μορφής ανελευθερίας και ζυγού. Ατομα που αντιλαμβάνονται τον ιμπερεαλισμό και την κατακτητική αδηφαγία των κρατών ως αποτυχία επειδή προκαλείται ανακοπή της ύπαρξης ενός εύφορου περιβάλλοντος για ανάπτυξη πολιτισμικού πλουραλισμού και μικρών διαφοροποιήσεων μεταξύ εθνών που κάνουν το παγκόσμιο παζλ πολύ ομορφότερο και γοητευτικό με την παγκόσμια ζύμωση και αλληλεπίδρασή τους. Οχι άνθρωποι που θεωρούν πως δεν αξίζει στο έθνος τους επειδή είναι το ανώτερο. Οχι άνθρωποι που ο επεκτατισμός τους ενοχλεί μόνο όποτε αποτελούν τους κατακτημένους.