Παθαίνω τέχνη.
Ποίηση δε διαβάζουμε όλες τις ώρες.
Ποίηση διαβάζουμε όταν το μέσα μας δεν είναι (απολύτως) σφαλιστό.
Κι είχε ένα φως πορτοκαλοκίτρινο, γλυκό κι ένα αεράκι ήρεμο, ακούγονταν και κάτι πουλάκια και το σώμα μου είχε απλώσει κάτω από τις χειμερινές αχτίδες
Και
τι ωραίο το μεσημεριανό φως
τι ωραία η ηλιοφάνεια τον Φλεβάρη
τι ωραία η ποίηση
τι ωραία που σε κάνουν να νιώθεις όλα αυτά - σα να ξεμουδιάζεις
σα να ψηλώνεις.
[Οταν βγάζει ήλιο το χειμώνα, παθαίνω Τέχνη ]

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου