«Ἀνεπίδοτη ἐπιστολὴ»*

 Πόσο θα ήθελα να σε είχα εδώ μαζί μου. Να βγούμε τη βόλτα μας ,να πίνουμε τον καφέ μας και να τα λέμε όλα με λόγια και χειρονομίες. Επειδή αυτό είναι τελείως αδύνατο, σου γράφω, αν και βρίσκομαι σε μια φάση που δεν μπορώ να γράψω όσο κι αν ακούγεται περίεργο.
Περνάω μια περίοδο παράξενη και πολύ γοητευτική όπως όλα τα παράξενα και ακατανόητα πράγματα. Δεν είμαι λυπημένη, καθόλου. Μόνο λιγάκι μελαγχολική εν όψει της αναμονής του καλοκαιριού που τόσο γρήγορα και ορμητικά πλησιάζει. Σκέφτομαι πόσο γρήγορα πέρασε ο φετινός χειμώνας  --αλήθεια πόσο κράτησε; Εμένα τη χρονιά αυτή μου κράτησε λίγο -- κάνω απολογισμούς και υπολογισμούς, νοσταλγώ, χαίρομαι, θυμάμαι και υπάρχω.

Το κακό με τους ανθρώπους που ενθουσιάζονται εύκολα, είναι πως εξίσου εύκολα απογοητεύονται και θλίβονται με μια ακατανόητη σε τρίτους ευαισθησία, αρκετά παράλογη και δραματική. Και εξίσου χαοτικοί είναι με τη χαρά τους, τη βιώνουν στο έπακρο σαν να μην υπάρχει άλλο συναίσθημα και σαν να είναι μια κατάσταση αμετάβλητη. Μάλλον επειδή ξέρουν πόσο γρήγορα θα χαθεί. Ξέρεις πως ανήκω κι εγώ σ ’αυτήν την κατηγορία και πως οι δυο Κατερίνες που συγκατοικούν μέσα μου,συχνά τσακώνονται και δεν έχουν αρκετό χώρο, η μια μπαίνει στα χωράφια της άλλης και τότε με τρελαίνουν, αρχίζουν και οι δύο τα παράπονα. Η μια Χαρούμενη και Ζωντανή, όταν χαλιέται γίνεται νεύρα και ένταση, με κάνει να ανεβοκατεβαίνω πάνω κάτω και να χτυπάω νευρικά τα χέρια μου στο τραπέζι. Γίνεται απότομες φωνές και όριο που κρατά τους γύρω σε απόσταση. Η άλλη η Θλιμμένη, πιο παραπονιάρα, το γυρνάει στο κλάμα και αναζητά την απομόνωση ενώ ταυτόχρονα την καταριέται.
Όταν είναι στα καλά τους, α, είναι και οι δύο αξιολάτρευτες. Συμφιλιώνονται, γελάνε και παίζουνε, αλωνίζουν μέσα μου σαν μικρά παιδιά ,με κάνουν υπερκινητική και με γαργαλάν.

Ακόμα κι όταν είμαι στα κάτω μου, δε με πειράζει. Κατά κάποιο τρόπο το απολαμβάνω, γιατί ξέρω πως αυτή η θλίψη δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση αλλά μια συνθήκη παροδική που αργά ή γρήγορα θα παραχωρήσει τη θέση της σε έναν νέο ενθουσιασμό και μια σταδιακά εκκολαπτόμενη ευχαρίστηση. Αρκετός «καρυωτακισμός» και δράμα. Όχι. η ζωή δεν είναι μια συνεχής λύπη με μικρά διαλείμματα χαράς, είναι μια εναλλαγή ρόλων ,μια διαδοχή αυτών των δυο και καμία δεν υπερτερεί της άλλης. Τα’χουνε κι αυτές κανονισμένα, για να ισορροπεί ο άνθρωπος και να βρίσκει μια άλφα αρμονία να αντέχει το χάος που τον περιβάλλει. Νομίζω τελικά πως η ζωή είναι απλώς μια μεγάλη πλάκα.

Είναι τώρα κάμποσος καιρός που δε γράφω. Άφησα τον υπολογιστή γιατί τον αισθανόμουν αυταρχικό πάνω από το κεφάλι μου, τα δάχτυλά μου δεν μπορούσαν να χτυπήσουν πλήκτρα και έπιασα μολύβι και χαρτί. Όπως και να το κάνεις το χαρτί είναι πιο φιλικό, τα γράμματα είναι δικά σου και όχι προϊόν μηχανής, η αλληλεπίδρασή σας πιο ζεστή, πιο οικεία.

Δεν ξέρω γιατί δε γράφω. Υπήρχαν φορές που δεν έγραφα γιατί ήμουν τόσο χαρούμενη, τόσο γεμάτη ενέργεια που αδυνατούσα να τα βάλω σε μια σειρά και αργά ή γρήγορα κατέληγα να αφήνω μισοτελειωμένες τις προτάσεις μου και να ζωγραφίζω λουλουδάκια στα περιθώρια των τετραδίων. Και όσο πήγαιναν τα λουλουδάκια όλο και πύκνωναν και γέμιζαν ολόκληρο το φύλλο, γίνονταν μια ζούγκλα που κατάπινε ακόμα και το λιγοστό κείμενο. Μα δε με ένοιαζε γιατί ήμουν πολύ χαρούμενη ,πολύ ζωντανή για ν’ ασχοληθώ.
Και άλλες φορές που ένιωσα βαριά και τα χέρια μου πίεζαν με δύναμη το μολύβι, πότε πότε έσπαγε και η μύτη, άλλοτε από νεύρα και σφίξιμο, άλλοτε από αβεβαιότητα ,άλλοτε πάλι από θλίψη και απογοήτευση και το ημιτελές μου έργο, δυνάμει κείμενο, κατέληγε μια τσαλακωμένη χάρτινη μπάλα στα σκουπίδια .Μα δε με ένοιαζε γιατί ένιωθα πολύ λυπημένη για να ασχοληθώ.Μια χαρά είμαστε που κρατάμε τα συναισθήματα. Δεν γινόμαστε καλοκουρδισμένα ανθρωπάκια.

 Έβγαινα πολύ αυτό το διάστημα,γιατί όταν έμενα μόνη μου, ένιωθα και μόνη μου.Δε μιlάω για τη μοναξιά την ηθελημένη ή την άλλη,την οδυνηρή συνθήκη ζωής που συνθλίβει το άτομο κάτω από το βάρος της. Ήταν αυτή η μοναξιά της καθημερινότητας,που δεν προβάλλεται σαν τραγική και δεν εγείρει απαιτήσεις. Έβγαινα λοιπόν ,και μου φαινόταν πως το καλοκαίρι που κοντοζυγώνει καθάρισε την αύρα της Αθήνας και τους λεκέδες από τους ανθρώπους.Μπορεί και να είναι ιδέα μου βέβαια,μα να,είναι που βλέπω περισσότερες χαμογελαστές φάτσες στο δρόμο.

Ξέρεις, άνοιξε ο καιρός, εγώ είμαι συνεχώς στο μπαλκόνι και παρατηρώ κάτω την πλατεία και απέναντι τις πολυκατοικίες κλουβάκια, κλουβάκια, κλουβάκια…

Σου κλείνω αυτό το γράμμα με ένα απόσπασμα της αγαπημένης μου Μαρίας Πολυδούρη, αισιόδοξο και χαμογελαστό, μην τυχόν και το δικό μου γράμμα σου άφησε κάποιο ίχνος στεναχώριας ή έναν κόμπο στο λαιμό :
«Να μείνετε πάντα παιδιά, κι᾿ ἂν εἶνε δυνατόν ἄμυαλα παιδιά. Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική ποὖ'νε ὁ φονιάς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ζωῆς, νά τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, ν᾿ ἀκολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, ν᾿ ἀφήσετε να θρονιαστεῖ στην καρδιά σας για πάντα ἡ ἄνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, ν᾿ ἀγαπήσετε μὲ πάθος και να καεῖτε ἀπ᾿ τὴ φλόγα τῆς ἀγάπης σας, να κάνετε τον πόνο, τη χαρά, την κάθε σας στιγμη τραγούδι, κι᾿ ὅταν ἔρθ᾿ ἡ ὥρα ἡ στερνὴ να πεθάνετε ὄχι ἀπό πλῆξι, ἀλλά ἀπό εἰλικρίνεια ὅπως ὁ φίλος τζίτζικας, που τόσο ὡραία τα ἔλεγε μὰ μεῖς τα παίρναμε για γκρίνια...» *


*Το κείμενο φέρει τον τίτλο αλλά και περιέχει ένα απόσπασμα της «Ἀνεπίδοτης ἐπιστολής» της Μ. Πολυδούρη, Κείμενο για το οποίο έχει ωστόσο εκφραστεί η ΄άποψη πως δεν ανήκει στη δική της εργογραφία.