Γράμμα, αυτοκαταστρεφόμενο σε 5" (;)

Γλυκέ οκτάχρονε εαυτέ μου,

πρώτη φορά γράφω θέτοντας επισήμως, με γραπτή προσφώνηση, ως παραλήπτη εσένα. Μα νιώθω πως ένα σωρό, αν όχι όλα, τα εξομολογητικά κείμενα που γράφω – κάποια από τα οποία αφήνω στο φβ ως… μέλλοντα αυτοκαταστρεφόμενα- είναι για σένα, σου απευθύνονται αυστηρώς κι απολύτως προσωπικά, με αυτή την αυστηρή αποκλειστικότητα που κρατάμε μόνο από τον εαυτό μας για τον εαυτό μας. Είπα να σου το αναφέρω και ρητά τώρα, που κάπως έμαθα να σε σφίγγω από το χέρι και να σου κλείνω το μάτι πού και πού.

Ανοιξα μια μπύρα πάραπολάπαγωμένη όσο περιμένω να μαγειρευτεί το φαγητό μου. Σήμερα ήταν μια μέρα κενή. Tabula rasa. Λευκός καμβάς να τον χρωματίσω όπως θέλω. Τόσον καιρό ευχόμουν μια μέρα χωρίς καμία υποχρέωση, με ρεπό κι από τις δύο δουλειές, που να μπορώ να τη δομήσω όπως αποκλειστικά εγώ επιθυμώ. Που να μπορώ να σουλατσάρω από το κρεβάτι στον καναπέ και τούμπαλιν. Μα ξέρεις πώς μου φαίνεται τώρα που αυτή η πολυπόθητη μέρα φτάνει στο δείλι της; Σα να κοιτούσα το λευκό καμβά της και δίπλα τις μπογιές σα χάνος, με τα χέρια μου χωμένα στις τσέπες. Δε βαριέσαι. Για να έγινε έτσι, αυτό θα είχα ανάγκη.

Κι όσο οξύμωρο και να φανεί ή παράδοξο, ή σα να ‘μαι θυματάρα του καπιταλιστικού λαιφστάιλ, αναπόλησα τις τελευταίες εβδομάδες. Που ‘τρεχα από τη δουλειά στην άλλη δουλειά κι ένιωθα να ‘χουν μπουκάρει χίλια πράγματα κι ευθύνες στο κεφάλι μου. Κι ούρλιαζαν τα μέσα μου πως θέλουν μια παύση.

Και ήταν παράξενες μέρες.

Που λες, κατά τις μέρες κείνες, για κάμποσες φορές, ένιωσα μηδενικό. Ηθελα να βάλω τα κλάματα, νομίζω ξέφυγε κι ένα βούρκωμα σε κάποια φάση, αλλά να, είμαι μεγάλη, είμαι επαγγελματίας, ήμουν εν ώρα εργασίας, ε, και το μάζεψα όπως-όπως και γύρισα τα δάκρυα πάλι πίσω.

Μ’ έπιασε και η ανατριχίλα. Για τη γνωστή ανατριχίλα λέω, ξέρεις, έλα, σε πιάνει και σένα. Κάθε που τρως μια κατσάδα ή κάποιος μεγάλος σε στραβοκοιτάει ή όταν σου κάνει προσωπική παρατήρηση η δασκάλα στο σχολείο. Κατάλαβες. Ναι αυτή η ανατριχίλα ακόμα με πιάνει. Κάθε που θέλω να κλάψω και, όπως είπα και παραπάνω, στέλνω τα δάκρυα πίσω στην πηγή τους. Σα να κυλά αντίστροφα το υγρό στοιχείο τους στο στήθος μου, ως την καρδιά και με κρυώνει.

Αυτές τις στιγμές, αυτά τα λίγα κλάσματα λεπτών που η γνωστή ανατριχίλα κυλά στη σπονδυλική στήλη, είναι που νιώθω περισσότερο από οποτεδήποτε ότι είμαστε ένα, που ‘μαι ακριβώς εσύ κι εύχομαι να είχα τη σοφία σου και ακόμα να κουβαλούσα ένα μικρό λούτρινο αρκουδάκι στην τσέπη της τσάντας μου για τις δύσκολες ώρες.

Κι όμως. Μέσα σε όλα αυτά, είδα θάλασσα -για δουλειά πήγα μα δεν έχει σημασία-, τραγούδησα, είδα τους ανθρώπους μου συγκεντρωμένους πάνω από κοινό τραπέζι, παίξαμε τις μουσικές μας και τραγουδήσαμε από το πουθενά, ήπια κοκτέιλ και γέλασα με τη ψυχή μου- πάλι στα πλαίσια δουλειάς, πάλι δεν έχει σημασία-, είδα ανθρώπους που επέστρεψαν (ίσως για να αποχαιρετιστούμε όπως μας αρμόζει, δεν ξέρω), χόρεψα- ξεβιδώθηκα στο χορό, με άτομα που δεν περίμενα οτι θα χορέψω. Διένυσα τη νυχτερινή Αθήνα καβάλα σε μηχανή. Μουρμούριζα τραγούδια και συμπτωματικά τα παίζανε το ίδιο βράδυ στις συναυλίες του φεστιβάλ. Κατάπια τα φώτα των δρόμων. Κι ας ήταν όλα κομμάτια παζλ που κούμπωναν τίνι τρόπο στο αρχικό κομμάτι που ονομάζεται δουλειά. Ηταν καλά. Ηταν πολύ καλά και τώρα που σου τα γράφω χαμογελάω.

Πριν λίγες μέρες με έφερε μια κουβέντα πάνω από μια μπάρα στη συνειδητοποίηση πως έχω βρει το σύμπαν που θέλω να ζω. Και το συμπαντάκι τούτο το έχω διαλέξει. Το έχω διαλέξει ανάμεσα σε όλα τα άλλα και κόντρα σε κάθε τι που μου φωνάζει “Μην πας έτσι, θα σε φάνε”.

Πόσο σίγουρη είμαι για την επιλογή μου αυτή. Για αυτό το “Ας με φάνε”.

Γι’ αυτό να μην απογοητεύεσαι. Να μην φοβάσαι. Βρίσκουμε τρόπο να υπάρξουμε. Βρίσκουμε τρόπο να ξεγλιστράμε και για στιγμές να έχουμε ακριβώς τη ζωη που θέλουμε. Μπορεί μετά αυτό το συναίσθημα να ξεθυμαίνει. Αλλά κι αυτό προσωρινό είναι. Ξαναέρχεται η ευτυχία. Μη φοβάσαι.

Και κάτι άλλο. Ουτε την ανατριχίλα μη φοβάσαι. Ούτε που είσαι ελαφρώς (βαρέως) επιρρεπής στα δάκρυα. Κοίτα να το δεχτείς γιατί τουλάχιστον ως τα εικοσιτέσσερα – εικοσιπέντε σου έτσι παραμένεις. Κοίτα μέχρι κι αυτό να το χαρείς.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν οκτάχρονε εαυτέ μου. Η αλήθεια είναι πως μοιάζει λίγο αστείο που σου τα γραφω σα γράμμα που θα σου χώσω βιαστικά στο βυσσινί σου σακίδιο με το αρκούδι, ενώ μπορώ κάλλιστα να σου τα πω, όσο σε έχω καθισμένο εδώ δίπλα μου. Αλλά, μας ξέρεις άλλωστε, πάντα ήμασταν καλύτερες στο γραπτό λόγο.

Μόνο σε παρακαλώ, σταμάτα να με κοιτάς με αυτό το ελαφρώς σοκαρισμένο ύφος όσο ρουφάω παχουλές γουλιές της μπύρας μου, είναι άβολο βρε παιδί μου. Αμα θες, να σου φέρω μια πορτοκαλάδα μπλε.