Σε 5'' θα αυτοκαταστραφεί από τη ντροπή του [1.]

Α, να εδώ είμαι κι εγώ, πάλι στην πάλη, οκλαδόν στην καρέκλα του μπαλκονιού, με το λάπτοπ στα μπούτια και μια μπύρα πάραπολύπαγωμένη σε μία απέλπιδα προσπάθεια φιέστας του θερινού ηλιοστασιου , η οποία κανονικά θα έπρεπε να με βρίσκει σε μια παραλία ή έστω σε ένα κάθισμα συνοδηγού με τις πατούσες έξω από το παράθυρο να ατενίζω κάποια ακρογιαλιά ενώ από το ράδιο θα αναβλύζουν Smiths. Αλλά επειδή αυτό μάλλον πέφτει πολύ κινηματογραφικό κι η τέχνη δεν μιμείται τη ζωή πάντα, είμαι εδώ βουτηγμένη στην αστική καλοκαιρίλα.

Είναι κάπως περίεργο γιατί παλιότερα αυτή η ώρα του θερινού ειδικά λυκόφωτος, πάντα με γέμιζε με έναν απροσδιόριστο τρόπο δημιουργώντας μου μια γαλήνη ή έστω μια αισιοδοξία, μια ευεξία πως κυκλοφορεί μαγεία γύρω μας και όλα αυτή τη στιγμή κι υπό αυτό τον ουρανό είναι εξίσου πιθανό να συμβούν. Δεν το έχω πάθει ακόμα φέτος, αλλά είπαμε πάλι στην πάλη, οπότε μονόδρομος η λύση της γραφής.

Τι φταίει; Δεν ξέρω. Είναι που σήμερα κουράστηκα πολύ, είναι που φίλος μου λέει σε ‘φάγαν οι δουλειές, είναι που όλο μου το πάθος μονοπωλείται από κάτι που αυτή την περίοδο αδυνατώ εξ ολοκλήρου να του αφοσιωθώ και πρέπει να βάλω σε σίγαση τον ενθουσιασμό μου, είναι που δεν μπορούσε κανείς να με σύρει απόψε στην παραλία που λέγαμε πριν, είναι που μελαγχολω με ένα μήνυμα που δεν παίρνω απόφαση να στείλω, είναι κάποιοι που 'φυγαν και τέτοιο καιρό μου λείπουν από το πουθενά, είναι που δεν είμαι σίγουρη αν αξίζει τίποτα από όλα αυτά που παλεύουμε. Είναι που νομίζω πως οι ανθρωποι τεινουν απλά να μας ξεχνάνε και μένουμε ένα απρόσωπο όνομα στην ατζέντα τους, είναι που δε θέλω να μουσκεύει κανείς το μαξιλάρι του με δάκρυα κι όμως οι περισσότερες μαξιλαροθήκες είναι αλμυρές κι είναι επίσης που αυτή η θάλασσα δακρύων είναι για περισσότερους από ‘μας η μόνη θάλασσα που θα δούμε φέτος – να μια καλή στιγμη για ένα ΝΔ γαμ**σαι-. Είναι που κάποιοι ίσως δε θυμούνται πως τέτοιες μέρες μαγειρεύαμε παρέα με το βρακί. Και το ακόμα πιο λυπηρό είναι πως δεν είμαστε σίγουροι αν τελικά όντως αυτή η στοχευμένη τους αμνησία μας απασχολεί ειλικρινά.

Είναι που δεν έχω μάθει να πολεμάω ακόμα τις τάσεις φυγής μου και τώρα, φα’ την Κατρίν, θες να φύγεις και δε μπορείς.
Είναι μωρε που τούτη τη στιγμή τα ανεβάζω ως αναρτήσεις στο φβ, αντί να τα λέω πάνω από γεμάτα ποτήρια με ένα χαμόγελο πραότητας στη μάπα, αντλημένο από την ελπίδα που μου ξυπνά το βλέμμα του συνομιλητή μου.
Είναι κι ο άτιμος ο καπιταλισμός γαμώτο κι οι ψευδαισθήσεις πως χωράμε πίσω από το δάχτυλό μας.
Είναι που οι ζωές μας κυβερνώνται από μια άνευρη, άνευρη, άνευρη καύλα.