ΣΕ 5'' ΘΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ [2.]

  Μπροστά από τη στάση του λεωφορείου, τα νερά από το λάστιχο ενός μαγαζάτορα σχημάτιζαν ένα ρυάκι. Κι ενόσω το βλέμμα μου σ’ αυτό έμενε μαγνητισμένο, έπειθα τον εαυτό μου πως δεν πρόκειται για μια ακαθόριστη γραμμή απόνερων που γλείφει την άσφαλτο, αλλά για ένα ποταμάκι δροσερό. Όπως καταλαβαίνετε – και το σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή και γέλασα κάμποσο με την αφεντιά μου- οι τάσεις φυγής με έχουν βαρέσει κατακέφαλα. Και τότε, το αυτοσαρκαστικό γελάκι μου διέκοψε ένα φύλλο, ένα καταπράσινο φύλλο που παρασερνόταν απ’τα νερά κάνοντας με να σιγουρευτώ πως όντως αντικρίζω ένα “ρυάκι”.

Κι είναι πάλι που γράφω με έναρξη πως θ’ αυτοκαταστραφεί απ’ την ντροπή του το κείμενο – και μαλακία μου που το προλογίζω έτσι. Γιατί δεν θα αναφερόμουν σε ντροπές αν γράφοντας τούτη τη στιγμή δεν ένιωθα αυτό το περίεργο γλυκόπικρο συναίσθημα που’ ναι σα να έχει ανοίξει διάπλατα ένα παράθυρο στο στέρνο, η καρδιά να’ χει πεταχτεί έξω, λέγοντας “εδώ είμαι, συγκίνησέ με, συγκλόνισέ με”. Αν δεν ένιωθα αυτή την υπέρμετρη ευαισθησία που φουσκώνει την ψυχή και την απλώνει έξω από το σάρκινο κουκούλι μας. Δε θα μίλαγα καθόλου για ντροπή αν κοινωνικά δεν είχαμε διδαχθεί πως ευαισθησία σημαίνει ευαλωτότητα και σημάδι αδυναμίας *γουχ, φιλελεύθερο αφήγημα καπιταλιστικής ανάπτυξης, οικονομίας και (τάχα) ευημερίας – παντού χώνεται το άτιμο*

Στα δικά μου νέα, οι περισσότερες από τις μέρες που προηγήθηκαν ήταν οδοστρωτήρας. Ένιωθα ξεζουμισμένη, λες και κουβαλάω πάνω μου όλα τα βάρη του κόσμου. Και κατέβασα ρολά και πέρασα αυτό που ονομάζω στάδιο αγρανάπαυσης και έδωσα κι ένα ωραίο ρεσιτάλ κλάματος. Κι έφτασα να είμαι εδώ να χαζεύω ένα φύλλο και να αντικρίζω ένα ρυάκι εκεί που το μέσο μάτι θα έβλεπε -αν το ραντάρ του ασχολούνταν καν δηλαδή- απλώς πεζά, ασήμαντα απόνερα. Κι αν στη ζωή μου δεν έχυνα ούτε δάκρυ, πολύ αμφιβάλλω αν θα είχα την ευλογία να το δω όλο αυτό.

Με το προηγούμενο “ντροπιάρικο” κείμενο που ανήρτησα μου έσκασαν μηνύματα στο inbox από φίλους φεισμπουκικούς, που δεν τους γνωρίζω προσωπικά. Κι ανέδιδαν νοιάξιμο ρε, νοιάξιμο ατόφιο και ζεστό. Αυτό είναι η περίτρανη απόδειξη πως είμαστε καλύτεροι από αυτό που μας έχουν κάνει να πιστεύουμε πως είμαστε και κυρίως πως είμαστε περισσότερα από αυτά που μας προπαγανδίζουν ότι είμαστε: περισσότερα από τις υπερωρίες και τις συμβάσεις μας, από τις συνεδρίες μας με τον ψυχολόγο, από τις διαγνώσεις και τις αξιολογήσεις μας, περισσότερα από ποσοστά δημοσκοπήσεων, από πράσινες κουκίδες ενεργών χρηστών κι από μια σειρά ψηφίων που λέγεται ΑΦΜ. Μια απόδειξη πως μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς να περιχαρακωνόμαστε στα στενά όρια της ατομικής μας ύπαρξης.

Η πραγματικότητα γύρω είναι μια τεράστια σκατούλα. Ζέχνει. Κι εμείς; Εμείς τουλάχιστον έχουμε την αλληλεγγύη. Τη δύναμή μας, που έγκειται στο ότι μπορούμε να πούμε “Κουράστηκα τώρα, άσε με να ξαποστάσω στον ώμο σου όλη την ύπαρξή μου”.

Ευαισθησία; Εχουμε μπόλικη. Τιμή μας, φίλοι.