Σε 5'' θα αυτοκαταστραφεί από τη ντροπή του [5.]
Ναι γειά σας, εγώ είμαι πάλι, σε απευθείας σύνδεση από το χωριό μου ,που όπου και να πάω με πληγώνει. Ξέρετε κάθε φορά όσο μετράω αντίστροφα τις μέρες άφιξης μου εδώ, καταπινομαι από μια υπέρμετρη αδημονία. Κι όταν φτάνω και περνάν οι πρώτες ώρες λέω "μάλιστα, αυτό ήταν;"
Περίεργα πράγματα. Γιατί ξέρω πολύ καλά τι θα είναι κι ούτε έρχομαι με άλλες προσδοκίες. Αλλά η επίδραση του χωριού μοιάζει σαν ένα φάρμακο που όταν μπαίνει στον οργανισμό θέλει κάμποσες μέρες για να δράσει, πολλές φορές τον ακριβή αριθμό ημερών που έχω ώσπου να επιστρέψω σε αθηναϊκό έδαφος.
Ανεβαίνω στο χωριό για Πάσχα σημαίνει δίνω την άτυπη συγκατάθεση μου να αναδυθούν όλες οι αναμνήσεις που κουβαλάω από αυτόν τον τόπο και να ξεπηδήσουν στην κορυφή του κεφαλιού μου, κάνοντας με να παίρνω εκφράσεις υπερήλικα που μονολογεί "ποπο θυμάσαι τότε που...".
Σημαίνει άτυπη αποδοχή του ότι θα περνάω τις μέρες μου με φόντο έναν συνήθως γκριζαρισμένο ουρανό -ορεινο περιβάλλον γαρ-, μια πρόκληση να μην πάει η διάθεση μου αγκαζε με τις αχτίδες του ήλιου και να μην με εγκαταλείπει η αισιοδοξία μου όταν αυτές δεν μας κάνουν τη χάρη να εμφανιστούν.
Σημαίνει πως πάντα θα πω την πρώτη μέρα "να μια καλή ευκαιρία να ηρεμήσει το κεφάλι μου", μα πως ποτέ δεν θα καταφέρει να ηρεμήσει όσο επιθυμεί. Είναι πολύ περίεργο, γιατί ενώ η φύση γύρω μου μού ασκεί μια επίδραση καταλυτική και συγκινεί το μεσα μου συθέμελα, καταλήγω τελικά πως βρίσκω την ηρεμία μου πιο εύκολα μέσα στο κομφούζιο της πόλης, στους πολύβουους κακοφωτισμένους δρόμους του κέντρου και στα πεζοδρόμια που μιλούν δυνατά. Κι όμως αναγνωρίζω πως αν δεν είχα περάσει τόσες διακοπές της ζωής μου στον τόπο τούτο, ίσως να μην μου γράπωναν την καρδιά οι βλαστοί λουλουδιών που ξεπηδάνε από τους αρμούς των τσιμέντων ή το τιτίβισμα του πουλιού που καταστέλλει την βαβούρα μιας πλατείας των Πατησίων.
Ανεβαίνω χωριό σημαίνει αποχή. Αποχή από τα σοσιαλ μίντια. Αποχή από τον βομβαρδισμό με πληροφορίες. Αποχή από τις παθιασμένες συζητήσεις για την επικαιρότητα που σφόδρα τις αγαπώ, αλλά ταυτόχρονα οι συνειδητοποιήσεις τους μου χώνουν μαχαιράκια στην καρδιά. Σημαίνει ζω τις μέρες μου στο ρελαντί. Κι αυτό, ακόμα κι αν όσο συμβαίνει δεν το κατανοώ, το χρειάζομαι.
Κάθε χρόνο, στις διακοπές του Πάσχα ή του Αυγούστου, δέχομαι προτάσεις κι έχω ιδέες να κάνω κάτι άλλο. Και πάντα τελευταία στιγμή, χωρίς καν να καταλαβαίνω για πότε σχηματίζονται οι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα μου, λέω " α μπα, δεν μπορώ, θα ανέβω χωριό". Ίσως αυτός να είναι ο ορισμός μιας μορφής ερωτίλας, που δεν έχω βρει πως θα την βαφτίσω ακόμα, αυτής που σημαίνει " δεν είσαι ακριβώς αυτό που θέλω, ακριβώς αυτό που περιμένω, αλλά δε μπορώ να διανοηθώ να περνώ μέρες χωρίς εσένα".
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου