Σε 5'' θα αυτοκαταστραφεί από τη ντροπή του [6.]

 Χθες, τις μεγάλες βραδινές ώρες, έστειλα μηνυματικώς σε έναν άνθρωπο που απουσίαζε από τη βραδιά, τα φιλιά του κόσμου όλου, με την υποσημείωση ότι στέλνονται από το μικρό σύμπαν της παρέας μας κι ύστερα χάζευα το μήνυμα και χαμογελούσα μόνη μου για κάμποσο κι έλεγα τι ευτυχία, τι ευτυχία η συνειδητοποίηση πως οι παρέες μας είναι γαλαξίας, οι άνθρωποί μας τι ευτυχία, τι ευλογία να περιβαλλόμαστε από μικρά ανθρωπένια σύμπαντα.

Και χάνουμε ανθρώπους, ξαφνικά μένουμε μετέωροι, λέμε “εγώ πού θα κατοικήσω τώρα;” εξανεμίζονται τα σύμπαντά μας, αλλά δε βαριέσαι, να, έρχονται κάτι βραδιές σαν τη χθεσινή που με κάνουν με ύφος απόλυτης βεβαιότητας να σας ψελλίζω, δεν πειράζει που σβήνει ένα σύμπαν, δεν πειράζει, θα φτιάξουμε άλλο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

για τις Ωραιες Ελένες

όργανο, όχι στολίδι

Φορεμένος φεμινισμός