Ειναι που.
Οι άνθρωποι είναι εξομολογητικοί Παρασκευές βράδυ που τα πλάνα τους ακυρώνονται.
Εκείνο το λεπτό που κηδεύουν το βραδινό τους σχέδιο είναι που ανοίγει το παράθυρο στο στέρνο τους. Και αν τους παρατηρήσεις, όπως παίρνουν το δρόμο για το σπίτι, αν σηκώσουν το βλέμμα στον άγουρο νυχτερινό ουρανό, η καρδιά τους βγαίνει έξω από το στήθος κι αιωρείται μπροστά τους. Κι αν το γράφω, είναι που το έχω δει. Κι αν το ‘χω δει, είναι που έχουν αλλάξει πολλές φορές τα βραδινά μου πλάνα.
Κι αν είμαι άνθρωπος με αληθινή ζωή μέσα του κι όχι ένα κουφάρι με τακούνια είναι επειδή μπορώ να χορεύω ξυπόλυτη.
Κι επειδή στα πάρτι μπορώ να πάρω μιαν ανάσα από το χορό, να βουλιάξω σε μια θέση και να κοιτώ τους Φίλους που χορεύουν και να στήνονται μικροί χοροί σε όλο το σώμα μου. Και μεσα στους υποφωτισμένους χώρους, στο κολλώδες πάτωμα, στα σάλια των ξαφνικών φιλιών, στους ιδρωμένους τοίχους, στα λιωμένα παγάκια των ποτών μας και στα ηχεία που πάλλονται και τρίζουν μια στιγμή, μια τόση δα στιγμούλα, αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στην απόλυτη αγάπη.
Κι αν μπορώ να μιλώ για τους ανθρώπους, είναι που τους έχω δει Αφροδίτες να αναδύονται από τη λεκάνη της τουαλέτας, αμέριμνοι κι ωραίοι- πάντα ωραίοι με αυτή την έννοια του ωραίου που ‘χει οτιδήποτε φυτρώνει εκεί που δεν το περιμένεις.
Κι αν είναι που μιλάω για γαϊτανάκια πάνω από τα κεφάλια μας, ή για τον καφέ που ήπιες χθες με το αδέσποτο της γειτονιάς, για τις θάλασσες που απλώνονται πάνω από τις λεωφόρους, ή τα ορμητικά ποτάμια που γλείφουν το σώμα μας,
είναι που τα ‘χω δει.
Είναι που τα ‘χεις δει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου