οτοστοπ.

 Βάραγε αβέρτα το messenger της ομαδικής κι εγώ κρεμιόμουν από αυτό, για να ξεκουραστώ, γελώντας και χαβαλεδιάζοντας. Κι είχε ο ένας βάλει να παρακολουθησει το Once upon a time in hollywood, ενώ μας μοιραζόταν εγγράφως εντυπώσεις και σκέψεις, λες και το παρακολουθούμε παράλληλα όλοι. Κι εστειλε "μωρη Κατερίνα και εδώ είσαι πια;", -γιατί αποφασίστηκε πως υπάρχει μια τρελή ομοιότητά μου με την Margaret Qualley, απ' οταν βγήκε το "Maid"- και στέλναμε ο καθένας τα χαχανητα του• κι ήξερα, εκείνη τη στιγμή το ήξερα στα σιγουρα, πως τα χαχαχαχα αυτά δεν είναι απλά, τυπικά, ψηφιακά Χ και Α στη σειρά. Ηξερα πως από πίσω τους κρύβουν φάτσες που όντως γελάνε συντονισμένα ακόμα κι αν βρίσκονται σε μακρινά μέρη της Αθήνας, ήξερα πως είμαστε όλοι οι φίλοι ενωμένοι σε ένα πλέγμα, σε μια φούσκα αδιαπέραστη από την περιρρέουσα σκατιλα.

Και με πιάνουν τάσεις φυγής το Μάρτη συνήθως, εκεί κατά τα μεσα του γλυκοχαραζουν, σκέφτομαι και την Μάργκαρετ στην ταινία του Ταραντίνο τώρα , τι καλά να έκανα και γω οτοστόπ με ένα πολύχρωμο μπλουζάκι και να μην υπήρχε ούτε πριν,ούτε μετά μόνο εκείνη η στιγμή που σηκώνω το χέρι μου στα διερχόμενα αμάξια κι όλα μοιάζουν εξίσου πιθανά.

Αλλά θα μου πεις τι έχουμε να ζηλέψουμε, γιατί σαμπως δεν έχουμε κάνει στην ουσία ένα σωρό οτοστόπ στη ζωή μας; Οτοστόπ κάθε που συναντάμε έναν νέο άνθρωπο και τέμνονται για λίγο οι παράλληλες μικρο- πραγματικότητές μας και, όχι σηκώνοντας το χέρι, αλλά με έναν μορφασμό ή ένα χαμογελάκι σα να σταματάμε ο ένας το όχημα του άλλου, σα να λέμε πάρε με μαζί σου.

Οτοστόπ που ποτέ καμια οθόνη, μεγάλη ή μικρή, δε θα μπορέσει το ποσό συναρπαστικά είναι στην ολότητα τους, να αποτυπώσει.

Όλες οι αντιδρά