κοκτέιλΖ

 

Είναι πολλά που θα έλεγα πως θέλω, να πέσει ο καπιταλισμός ή να ψοφήσει ο φασισμός ή να ξεφτισει η εξουσια, αλλά να, είναι κάτι Τρίτες σαν κι αυτή που πίνεις τον προ δουλειάς καφέ και λες θέλω, αχ πόσο θέλω, τις Φίλες, μια ξύλινη μπάρα και κοκτέιλ. Κι αυτό σαν αρκετό.

Να δεις που αν το είχα τώρα κι ως δια μαγείας ήτανε βράδυ και μπορούσε να αγγίξει η μία τα μαλλιά της άλλης ή να αλληλογραπωθουμε από τα μπράτσα, να δεις που μπαμ! θα εκρηγνυνταν ο κόσμος όπως τον ξέρουμε ή εν πάση περιπτώσει θα δονούνταν, σα σεισμός και θα τινάζονταν η σκόνη που χει θρονιαστει απανω του. Κι όλα θα ήταν δροσερά κι όμορφα.

Θέλω.

Περισσότερες ξύλινες μπάρες.

Περισσότερες δονησεις.

Και πιο πολύ αυτά όλα που μοιάζουν σαν δροσερό κοκτέιλ που δεν τελειώνει ποτέ.